Logo Nondualizm.pl

Nondualizm

Kurs cudów · niedualizm · przebaczenie

Tag: kurs cudów

  • Trzy szczeble i znikająca drabina

    Trzy szczeble i znikająca drabina

    Jeśli czytałeś dwie poprzednie części, mogło ci zostać w głowie pewne zgrzytnięcie. Z jednej strony Kurs mówi, że w świecie rzeczywistym nie ma budynków ani sklepów. Z drugiej – że w szczęśliwym śnie okoliczności mogą się nie zmienić ani o milimetr. Jedno i drugie nie może być opisem tego samego stanu.

    I nie jest. To są dwa różne miejsca na tej samej drodze, a Kurs mówi o nich w taki sposób, że bardzo łatwo je skleić. Spróbujmy je rozdzielić, bo od tego zależy, czego właściwie ćwiczysz.

    Ken Wapnick używał do tego obrazu, który Kurs sam podsuwa: drabiny. Najniższy szczebel to utożsamienie z fizyczną, psychologiczną jaźnią – z doświadczeniem siebie jako ciała w materialnym świecie. Najwyższy to przyjęcie Przebłagania i osiągnięcie świata rzeczywistego. A potem dzieje się rzecz, której żadna drabina w przyrodzie nie robi: ona znika. Wapnick pisze, że kiedy osiągamy ten stan, drabina znika i jesteśmy z powrotem w Niebie, którego nigdy naprawdę nie opuściliśmy.

    Zapamiętaj to, bo w tym jednym zdaniu mieści się cała pointa: szczeble są trzy, a Niebo nie jest czwartym.

    Szczebel pierwszy: koszmar

    Kurs nie owija tego w watę. Rozdział trzynasty zaczyna się od zdania, które brzmi jak diagnoza psychiatryczna, i nią jest:

    „Świat widziany przez ciebie jest systemem urojeń tych, których wina doprowadziła do szaleństwa. Przyjrzyj się dokładnie temu światu, a zdasz sobie sprawę, że tak jest. Bo ten świat jest symbolem kary i wszystkie prawa zdające się nim rządzić są prawami śmierci.” (T 823,2-4)

    Dalej idzie wyliczenie: dzieci rodzą się w bólu, dorastanie wiąże się z cierpieniem, ciała słabną i są składane w ziemi. A w środku tej listy jedno zdanie o szczególnym ciężarze: „co jest najbardziej chorym ze wszystkich przeświadczeń – zdają się tracić to, co miłują” (T 823,9).

    I wniosek, który zamyka sprawę:

    „Gdyby to był świat rzeczywisty, Bóg byłby okrutny.” (T 824,1)

    To jest pierwszy szczebel. Nie jest nim „bycie w świecie” – jest nim interpretacja, w której świat może cię skrzywdzić albo uratować. Z tej interpretacji bierze się wszystko, o czym była pierwsza część: świat niedostatku, w którym „zaprawdę potrzebujesz rzeczy” i w którym znajdujesz się dlatego, „że ci czegoś brakuje” (T 900,4-5).

    A ponieważ to interpretacja, ma autora. Kurs wskazuje go bez ogródek: „Ty jesteś tym, który śni świat snów” (T 2117,1).

    Szczebel drugi: szczęśliwy sen

    Tu pojawia się pytanie, które zadaje sobie każdy, kto przeczyta powyższe: skoro to wszystko jest snem, to dlaczego Kurs po prostu nas nie budzi?

    Odpowiedź jest jednym z najczulszych fragmentów całej książki i warto przeczytać go w całości:

    „Tak lękiem napawający jest ten sen, tak pozornie rzeczywisty, że nie może się on przebudzić do rzeczywistości bez potu przerażenia i krzyku śmiertelnej trwogi, jeśli jego przebudzenia nie poprzedziłby łagodniejszy sen, pozwalający jego spokojniejszemu umysłowi z radością powitać – zamiast lękać się – Głos wołający z miłością, aby go przebudzić; łagodniejszy sen, w którym jego cierpienie zostało uzdrowione i w którym jego brat był jego przyjacielem.” (T 2117,4)

    Zwróć uwagę, że Kurs podaje tu treść szczęśliwego snu, i to w dwóch obrazach. Nie „lepsze życie”, nie „spełnione pragnienia”. Uzdrowione cierpienie i brat, który jest przyjacielem. Tyle. I zaraz dodaje, czyj to był pomysł: „Wolą Boga było, by przebudził się łagodnie i z radością” (T 2117,5), a następny akapit zaczyna się od zaproszenia, które można potraktować jak instrukcję: „Przyjmij sen, który On dał zamiast twojego” (T 2118,1).

    W trzynastym rozdziale to samo pada w jednym zdaniu:

    „Wpierw będziesz śnił o pokoju, po czym się doń przebudzisz. Twoja pierwsza zamiana tego, coś uczynił, na to, czego chcesz, jest zamianą koszmarów na szczęśliwe sny miłości.” (T 899,1-2)

    Co to znaczy w praktyce. Stoisz przed tym samym sklepem. Kolejka jest dokładnie tak samo długa. Kupujesz to, co trzeba. Tylko że nie oczekujesz już od tego zakupu, że cię zbawi, a człowieka przed tobą nie widzisz jako przeszkody. Forma zostaje. Znika osąd.

    Wapnick upierał się przy tym bardzo stanowczo i warto to powtórzyć, bo tu ucieka najwięcej studentów: szczęśliwe sny nie są obietnicą przyjemniejszego życia w świecie. Nie chodzi o lepszą pracę i spokojniejszy dom w nagrodę za praktykę. Szczęśliwy sen zdarza się w umyśle, bo nic poza umysłem nie istnieje.

    I jeszcze jedno, żeby nie było wątpliwości, czym ten szczebel jest: snem. Ćwiczenia mówią o nim wprost:

    „Szczęśliwe sny, zsyłane przez Ducha Świętego, są różne od snów świata (…) Jego szczęśliwe sny są zwiastunami świtania prawdy w umyśle. Prowadzą od spania do łagodnego przebudzenia, tak, że sny mijają.” (C 1062,1.3-4)

    Prowadzą od spania do przebudzenia. Czyli same jeszcze są spaniem – tyle że takim, z którego da się wstać bez krzyku.

    Szczebel trzeci: świat rzeczywisty

    Opis świata rzeczywistego znasz z pierwszej części. Kurs buduje go z samych zaprzeczeń: nie ma budynków, nie ma ulic, po których ludzie chodzą „sami i osobni”, nie ma sklepów, nie ma straty (T 891,1-6). Łatwo z tego wyciągnąć, że mowa o jakimś innym miejscu.

    Tyle że sześć akapitów dalej ten sam podrozdział mówi coś, co temu przeczy – jeśli czytać go jako opis miejsca:

    „I z tego bezpiecznego miejsca będzie rozglądał się spokojnie dookoła, rozpoznając, że świat jest z nim jednym.” (T 897,7)

    Rozgląda się. Dookoła. Czyli nadal postrzega. Wapnick podkreślał to konsekwentnie: świat rzeczywisty to stan umysłu, nie miejsce, i zostaje w nim ktoś, kto patrzy – tyle że patrzy na świat rozpoznany jako nierzeczywisty, bez śladu winy w spojrzeniu. Dlatego nazywał ten stan przedostatnim krokiem, nie ostatnim.

    Sam Kurs mówi to jeszcze prościej, odbierając światu rzeczywistemu status celu:

    „Świat rzeczywisty jest drogą, która wiedzie cię do przypomnienia sobie tego jednego, co jest całkowicie prawdziwe i całkowicie twoje.” (T 898,4)

    Drogą. Nie miejscem docelowym. Szczytem drabiny, a nie tym, co jest za drabiną.

    Dlaczego Kurs raz mówi tak, a raz inaczej

    W tym momencie uważny czytelnik ma prawo się zbuntować, bo jest w Kursie zdanie, które wygląda, jakby przewracało wszystko, co dotąd ustaliliśmy:

    „W twojej relacji Duch Święty łagodnie umieścił świat rzeczywisty; świat szczęśliwych snów, z których przebudzenie jest tak łatwe i naturalne.” (T 1345,4)

    Świat rzeczywisty jest światem szczęśliwych snów? Po tym, jak przed chwilą starannie je rozdzielaliśmy?

    To jest dobry moment, żeby poznać narzędzie, które rozbraja nie tylko to zdanie, ale kilkanaście innych, na których studenci Kursu się wykładają. Wapnick nazywał je dwoma poziomami i uczył o nim od połowy lat siedemdziesiątych.

    Poziom pierwszy to wymiar metafizyczny. Świat fizyczny jest złudzeniem, nas tu w ogóle nie ma, a Bóg – skoro nie zna tego, co nierzeczywiste – nie wie o naszych indywidualnych jaźniach. Poziom drugi to strona praktyczna, która nie zajmuje się różnicą między prawdą a złudzeniem, tylko różnicą wewnątrz złudzenia: między słusznym a mylnym umysłem, przebaczeniem a osądem.

    I teraz rzecz kluczowa, na którą Wapnick zwracał uwagę: te dwa poziomy nigdzie w Kursie nie są nazwane, a w tekście przeplatają się ze sobą – czasem nawet w obrębie jednego zdania. W „Orędziu Kursu cudów” tłumaczy, dlaczego inaczej być nie mogło:

    „nondualistyczna prawda musi być nam prezentowana w dualistycznym i zrozumiałym języku złudnego świata czasu i przestrzeni”

    Dlatego, pisze dalej, Kurs cudów ma dwa poziomy – metafizyczny i praktyczny – i dopiero przez ich integrację student jest w stanie zobaczyć prawdziwą moc tej książki.

    Wróćmy więc do zdania o świecie szczęśliwych snów. To nie jest definicja. To jest zdanie z poziomu drugiego, powiedziane do kogoś, kto jest w relacji, w czasie i w ciele – i mówi mu: idziesz w dobrą stronę, a różnica między tym, co masz teraz, a końcem drogi, jest mniejsza, niż myślisz. Z poziomu pierwszego oba stany są snem i rzeczywiście niczym się nie różnią. Z poziomu drugiego różnią się tym, ile winy w nich jeszcze zostało.

    Sprzeczności nie ma. Jest zmiana perspektywy w połowie akapitu – i tyle.

    Niebo, czyli znikająca drabina

    Zostaje czwarte pojęcie, i tu trzeba być precyzyjnym, bo właśnie w tym miejscu najłatwiej o duchową inflację.

    Wapnick w swoim słowniku pojęć Kursu definiuje Niebo tak:

    „niedualistyczny świat poznania, w którym mieszkają Bóg i Jego stworzenie w doskonałej jedności Jego Woli i ducha; choć wyłączający świat postrzegania, Niebo może być tu odzwierciedlone w świętej relacji i w świecie rzeczywistym”

    Dwa słowa niosą tu całą wagę. Wyłączający – Niebo nie zawiera postrzegania, więc nie jest lepszą jego wersją. I odzwierciedlone – świat rzeczywisty jest lustrem Nieba, a nie jego przedsionkiem, do którego się wchodzi.

    Kurs mówi to samo jednym pytaniem, które pada tuż przed wzmianką o ostatnim kroku: „Jaka potem będzie potrzeba widzenia?” (T 1455,7). Dopóki jest potrzeba widzenia, jesteś na drabinie. Niebo zaczyna się tam, gdzie ta potrzeba ustaje.

    A kto robi ten ostatni ruch? Kurs odpowiada bez marginesu na negocjacje:

    „Gdy będziesz postrzegał siebie samego bez oszustwa, wtedy zaakceptujesz świat rzeczywisty w miejsce tego fałszywego, któryś uczynił. A wtedy twój Ojciec pochyli się nad tobą i uczyni dla ciebie ostatni krok, unosząc cię do Siebie.” (T 745,4-5)

    Jedno zdanie, a mieszczą się w nim trzy szczeble i to, kto wykonuje który ruch. Ty postrzegasz siebie bez oszustwa. Ty akceptujesz świat rzeczywisty. A potem Ojciec pochyla się nad tobą – i to już nie jest twoja czynność.

    Dlatego Niebo nie jest szczeblem. Nie da się go osiągnąć, bo nie jest na drodze. Jest tym, co zostaje, gdy droga przestaje być potrzebna. „Jednak Niebo jest pewne. Ono snem nie jest” (T 1345,2-3).

    Po co ci ta mapa

    Nie po to, żeby wiedzieć, gdzie jesteś. Tego i tak nie da się rzetelnie ocenić, a ocenianie siebie to jest dokładnie ta czynność, która według Kursu zasłania rzeczywistość.

    Ta mapa służy do dwóch rzeczy, obu bardzo praktycznych.

    Po pierwsze – żeby nie czekać na szczebel trzeci zamiast ćwiczyć drugi. Nie masz dziś do zrobienia świata bez sklepów. Masz do zrobienia jedną kolejkę, w której ktoś cię zirytował. To jest cała robota i ona jest dostępna natychmiast.

    Po drugie – żeby nie brać drugiego szczebla za czwarty. Spokój, który przychodzi po przebaczeniu, bywa tak wyraźny, że łatwo uznać go za koniec drogi. Nie jest. Jest łagodniejszym snem – i to dokładnie tym, który Bóg dał ci w miejsce poprzedniego.

    I na koniec zdanie, które mówi o podziale pracy między tobą a Bogiem lepiej niż cały ten artykuł:

    „Bóg sam wykona ten ostateczny krok. Nie odmawiaj tych małych kroków, o które On prosi, byś ty uczynił do Niego.” (C 1477,6-7)

    Małe kroki do Niego są twoje. Ostatni nie jest i nigdy nie miał być. To nie jest zła wiadomość – to jedyny powód, dla którego ta droga w ogóle może się udać.

  • Mechanizm odwrócenia projekcji (przebaczenie)

    Mechanizm odwrócenia projekcji (przebaczenie)

    Witam,

    Dzisiejszy artykuł jest lustrzanym odbiciem poprzedniego wpisu „Mechanizm projekcji”. Link poniżej

    Mechanizm projekcji

    Chciałbym posłużyć się tutaj „krokami przebaczenia„, które znajdziemy w książkach Garego Renarda i zestawić je z krokami mechanizmu projekcji, tak abyśmy zobaczyli jak ze sobą korespondują.

    Projekcja winy (czytamy od góry w dół⬇️)Przebaczenie (czytamy od dołu w górę⬆️)
    1. Najpierw dokonujemy wyboru (ego,Duch Święty; prawda, złudzenie; szczęśliwość, cierpienie)4. Wybieram Ducha Świętego i jego Siłę
    2. Po wybraniu ego pojawia się uczucie cierpienia/lęku/winy którego chcemy się pozbyć3. Mimo że ja stworzyłem ten sen, ja również nie jestem winny ponieważ to jest tylko sen a odosobnienie od Boga nigdy nie nastąpiło.
    3. Wybierana jest forma ze świata zewnętrznego (osoba,zdarzenie,ciało,sytuacja), na którą przenoszona (przez projekcje) jest odpowiedzialność za to uczucie.
    4. Jednocześnie wymazywana jest wlasna odpowiedzialność za wybór ego z punktu 1)2. Nie ma w niczym co postrzegam winy ponieważ to ja jako decydent mentalny jestem odpowiedzialny za stworzenie tego snu
    5. Teraz winnym jest sąsiad, szef w pracy, nieprzyjemne zdarzenie, były mąż, rodzice, pan z kolejki w sklepie itd. A to że wpierw wybraliśmy ego jest wymazywane ze świadomości.1. Pamiętam, że to jest mój sen. Nie ma winy w zewnętrznych obrazach które postrzegam, ani w postaci, której rolę akurat odgrywam.

    Poniżej wizualizacja tabelki 🙂

    Pozdrowienia 🙂

    Szymon R (JPK)

  • Dlaczego przebaczenie jest tak ważne?

    Dlaczego przebaczenie jest tak ważne?

    Poniżej bardzo istotny cytat z „Miłość nie zapomniała nikogo”.

    „Dlatego tak ważne jest, abyś nie czekał z praktykowaniem przebaczania. Nie zwlekaj do przyszłego roku, czy do przyszłego wcielenia. Twoja przyszłość jest określana właśnie teraz, a jej kształt zależy od twojego wyboru, jak rozumieć to, co widzisz w świecie: czy wybierzesz interpretację Ducha Świętego, czy ego. Twoje następne śnione wcielenie, nie podlega linearnym prawom czasu. Z twojego obecnego punktu widzenia może wyglądać, iż nastąpi ono w przeszłości, na przykład 500 lat temu, albo tysiąc lat temu, albo w przyszłości na przykład za sto lat. To bez znaczenia. Charakter przyszłego wcielenia i to jakie lekcje przebaczenia będzie ono zawierać, będzie zależało od tego czy nauczysz przebaczać i wykorzystasz obecne lekcje przebaczania, które pojawiają się TERAZ. Dlatego niezmiernie istotne jest, byś wykorzystywał lekcje, które pojawiają się każdego dnia. Duch Święty chce byś się z nich uczył. Jeśli wykorzystasz te lekcje – a zrobisz to praktykując prawdziwe przebaczanie, które zajmuje się przyczyną, a nie skutkiem – wtedy nie będziesz powtarzał w kółko tych samych błędów. Ruszysz z miejsca i będziesz w stanie osiągnąć dodatkowy postęp, a może nawet ukończysz wszystkie swoje lekcje przebaczania i wrócisz do domu. Wszystko to jest możliwe, nawet w tym wcieleniu, a zależy to jedynie od tego jak bardzo zaangażowany będziesz i czy uda ci się przebaczyć wszystko co napotkasz.

       Jak naucza Kurs – „Egzaminy są tylko lekcjami, których nie udało ci się nauczyć, zaprezentowanymi ponownie po to, byś tam, gdzie przedtem dokonałeś mylnego wyboru, mógł teraz dokonać lepszego i w ten sposób ujść przed wszelkim bólem, jaki to, coś przedtem wybrał, przyniosło tobie”. T-31.VIII.3 x3 – i to stosuje się do tego i każdego innego wcielenia”

  • Dlaczego świat jest tylko zasłoną dymną?

    Dlaczego świat jest tylko zasłoną dymną?

    W Kursie Cudów i książkach Garego albo Kena czytamy, że świat powstał po to abyśmy mogli uciec od naszej olbrzymiej urojonej winy z powodu oddzielenia się od Boga. Wina ta była tak wielka, że pragnienie pozbycia się jej spowodowało mechanizm projekcji – Wielki Wybuch i powstanie wszechświata jaki znamy dziś. Wszechświat ma jeden cel – powodować abyśmy nigdy nie odkryli co jest źródłem, prawdziwym powodem dla którego w głębi duszy, świadomie bądź nieświadomie czujemy się w jakiejś formie winni, albo obwiniamy innych. Może to być smutek, niezadowolenie (projekcja winy na własne ciało) lub złość, nienawiść, gniew, rozdrażnienie (projekcja winy na inne ciała). I świat po to jest – aby połączyć naszą winę z jakąś zewnętrzną formą, tak abyśmy nigdy nie dotarli do istoty problemu, czyli urojonego odosobnienia od Źródła. Ile razy ktoś pomyślał, że oglądając to co leci w wiadomościach na TV, to nie obrazy które widzimy nas niepokoją tylko odosobnienie od Boga ? Ile razy ktoś pomyślał, że bojąc się o to co się stanie w przyszłości, prawdziwym powodem lęku jest odosobnienie od Boga? Ile razy ktoś pomyślał że wkurzając się na swojego szefa w pracy, prawdziwym powodem dla którego się wkurzamy jest to że odosobniliśmy się od Boga? Powiem Wam – nikt tak nie pomyślał ani razu! Bo świat jest „genialną” zasłoną dymną, która zawsze ale to zawsze tak przykryje prawdziwy problem, że będzie nam się wydawało że źródło problemu jest gdzie indziej. I zawsze próbujemy rozwiązać problem gdzie indziej niż on się znajduje. Dlatego po rozwiązaniu tego problemu, pojawia się następny i następny. I błądzimy tak ślepo niewiedząc dlaczego i jak się z tego wyrwać. Ktoś by spytał: Po co robić takie zasłony dymne? Co to daje? Daje to to, że gdy nie widzimy gdzie leży prawdziwy problem, nie jesteśmy w stanie go rozwiązać. Ego tak to ustawiło, że tworząc wszechświat, zapewniło sobie „świetny” mechanizm zapewnienia przetrwania. Ego zrobi wszystko aby nie spojrzeć na prawdziwy problem. W rozdziale 21 Kursu, znajdziemy o tym fajny fragment (oczywiście tłumaczenie Czarka Urbańskiego):

    „Duch Święty nigdy nie będzie nauczał ciebie, że jesteś grzeszny. Błędy On naprawi, lecz to nikogo nie czyni wylęknionym. Zaprawdę, lękasz się spojrzeć wewnątrz i zobaczyć grzech, o którym myślisz, że tam jest. Tego przyznać się nie lękałbyś. Lęk wiążący się z grzechem wydaje się ego całkowicie właściwy, zatem uśmiecha się ono przyzwalająco. Nie lęka się pozwalać ci odczuwać zawstydzenie. Nie wątpi w twoje przeświadczenie i wiarę w grzech. Jego świątynie nie drżą z tego powodu. Twoja wiara, że wewnątrz jest grzech, jest jedynie świadectwem twego pragnienia, by tam był, abyś go widział. To tylko wydaje się być źródłem lęku.

    Pamiętaj, że ego nie jest samo. Jego rządy są powściągane i swego nieznanego „wroga”, Którego nawet widzieć nie może, ono się lęka. Ego głośno mówi ci, byś nie patrzył w siebie, bo jeśli spojrzysz, twoje oczy ujrzą grzech i Bóg cię oślepi. O tym jesteś przeświadczony, więc nie patrzysz. Lecz to nie jest ukryty lęk ego ani twój, który mu służysz. Zaprawdę, zbyt głośno i zbyt często ego to głosi. Bo mimo tego ciągłego krzyku i gorączkowych zapewnień, ego nie jest pewne, że tak jest. Pod lękiem przed spojrzeniem w siebie ze względu na grzech, kryje się jeszcze inny lęk, i to taki, który sprawia, że ego drży.  

    Co by było, gdybyś spojrzał w siebie i nie zobaczył grzechu? Tego „napawającego lękiem” pytania ego nigdy nie zadaje. 3A ty, zadając je teraz, zbyt poważnie zagrażasz całemu systemowi obronnemu ego, by kłopotało się udawaniem, że jest twoim przyjacielem „

    Więc wracając do tego co pisałem, dlaczego ego nie chce abyśmy ujrzeli prawdziwy powód naszych trosk? Bo jeśli byśmy mieli przed oczami prawdziwy problem (a nie problemy w wiadomościach, niepokój o przyszłość, wkurzający szef) to szybko udało by nam się uświadomić, że odosobnienie od Boga nie mogło nastąpić i grzechu nie ma – to pozwoliłoby nam szybko się obudzić. Dlatego ego zrobi wszystko abyśmy nie widzieli prawdziwego problemu.

    Ale spokojnie, mamy Ducha Świętego, który uczy nas jak przebaczając te iluzoryczne problemy możemy odczynić naszą winę i stopniowo budzić się ze snu. Poniżej cytat z „Miłość nie zapomniała nikogo”, Garego:

    „…prawdziwe przebaczanie pozwala Duchowi Świętemu uzdrowić to, co jest ukryte w głębokich zakamarkach twojego nieświadomego umysłu: wina z której nie zdajesz sobie sprawy, łącząca cię z pierwotną ideą bycia odosobnionym od Boga i to jest tak zwany grzech pierworodny, który jest prawdziwym źródłem twoich niepokojów. . Następnie połączyłeś powód swojego lęku z czymś będącym na zewnątrz ciebie – zrobiłeś to na zasadzie projekcji. Teraz myślisz, że jesteś niespokojny, ponieważ nie masz wystarczających pieniędzy na emeryturę, albo bo terroryści mogą wysadzić twój samolot. Nie pamiętasz, że to nie te obrazy naprawdę cię niepokoją, lecz ich źródło w umyśle. Rozwiązaniem jest przebaczenie iluzorycznej projekcji i na tym polega twoja niewielka część pracy, resztą, czyli uzdrowieniem zajmie się Duch Święty„

    Ale mi długi tekst wyszedł, to chyba rekord! ;P
    Bóg Jest!

  • O uzdrawianiu

    O uzdrawianiu

    W rozdziale 9 w „Lifetimes when Jesus and Buddha knew each other…”, jak i w samym Kursie Cudów, możemy znaleźć fragment, w którym znajdziemy opis metody jaką stosował Jezus gdy uzdrawiał chorych. Pogrubiłem tekst, który osobiście uważam za wyjątkowy. Chodzi o to, że funkcją Nauczycieli Bożych nie jest uzdrawianie chorych, lecz przypominanie chorym o tym co już jest ich. Gdy sobie przypomą, zostaną uzdrowieni.

    „Do nich przybywają nauczyciele Boży, by przedstawić inny wybór, o jakim zapomnieli. Sama obecność nauczyciela Bożego jest przypomnieniem. Jego myśli proszą o prawo zakwestionowania tego, co pacjent zaakceptował jako prawdziwe. Jako posłańcy Boży, Jego nauczyciele są symbolami zbawienia. Proszą pacjenta o przebaczenie Synowi Bożemu w jego własnym Imieniu. Oznaczają Alternatywę. Ze Słowem Bożym w swoich umysłach, przybywają błogosławiąc; nie po to, by uzdrawiać chorych, lecz by im przypomnieć o lekarstwie, jakie Bóg już im dał. To nie ich dłonie uzdrawiają. To nie ich głos mówi Słowo Boże. Oni po prostu dają to, co zostało im dane. Bardzo łagodnie wołają do swoich braci, by odwrócili się od śmierci: „postrzeż, Synu Boży, co Życie może ci ofiarować. Czy chciałbyś zamiast tego wybrać chorobę?”. Nie raz zaawansowani nauczyciele Boży zastanawiają się nad formami choroby, o jakiej jest przeświadczony ich brat. Czyniąc to, zapominają, że one wszystkie mają ten sam cel i dlatego nie są rzeczywiście różne. Oni szukają Głosu Bożego w tym bracie, który chciałby tak oszukiwać siebie samego, by być przeświadczony, że Syn Boży może cierpieć. I przypominają mu, że sam siebie nie uczynił i musi pozostawać, jakim go Bóg stworzył. Oni rozpoznają, że złudzenia nie mogą mieć skutku. Prawda w ich umysłach dociera do prawdy w umysłach ich braci tak, że złudzenia nie są wzmacniane. W ten sposób są one przynoszone do prawdy; prawda nie jest przynoszona do nich. Tak są rozwiewane, nie z woli kogoś innego, lecz poprzez zjednoczenie Jednej Woli z Sobą Samą. I to jest funkcją nauczycieli Bożych: nie widzieć żadnej woli osobną od ich własnej ani ich osobnej od Bożej”
    Kurs Cudów, M-5.III.2:11-3:9 (tłumaczenie Cezary Urbański)

    Poniżej jeszcze jeden świetny cytat o uzdrowieniu:

    „Uzdrowienie musi zachodzić dokładnie w takiej proporcji, w jakiej rozpoznaje się bezwartościowość choroby. Trzeba tylko rzec: „nie mam z niej żadnej korzyści”, i jest się uzdrowionym. Lecz aby to powiedzieć, wpierw trzeba rozpoznać pewne fakty. Po pierwsze, jest oczywiste, że decyzje są z umysłu, a nie ciała. Jeżeli choroba jest tylko błędnym podejściem do rozwiązania problemu, to jest decyzją. A jeżeli jest decyzją, to nie podejmuje jej ciało, lecz umysł. Sprzeciw rozpoznaniu tego jest ogromny, bo istnienie świata, jakim go postrzegasz, zależy od tego, by to ciało było decydentem. Takie pojęcia jak „instynkty”, „odruchy” i im podobne, reprezentują próby wyposażenia ciała w pozaumysłowe czynniki motywujące. W rzeczywistości, takie pojęcia tylko stwierdzają lub opisują problem. Nie udzielają nań odpowiedzi.

    Akceptacja choroby jako decyzji umysłu o celu, dla jakiego używałby ciała, jest podstawą uzdrowienia. I tak jest dla wszystkich form uzdrowienia. Pacjent decyduje, że tak jest, i zdrowieje. Jeżeli opowie się przeciw uzdrowieniu, nie zostanie uzdrowiony. Kto jest lekarzem? Jedynie umysł samego pacjenta. Wynik jest tym, czym zdecyduje, że ma być. Zdają mu się służyć szczególne środki, lecz one tylko nadają formę jego własnemu wyborowi. Wybiera je po to, by nadać namacalną formę swoim pragnieniom. I to czynią, i nic innego. W rzeczywistości w ogóle nie są potrzebne. Pacjent mógłby po prostu wstać bez ich pomocy, i powiedzieć: „nie mam dla nich użytku”. Nie ma takiej formy choroby, która nie mogłaby być od razu wyleczona.

    Jaki jest pojedynczy wymóg dla tego zwrotu w postrzeganiu? To po prostu ten: rozpoznanie, że choroba jest z umysłu i nie ma nic wspólnego z ciałem. Ile „kosztuje” to rozpoznanie? Kosztuje cały świat, jaki widzisz, bo świat już nigdy nie będzie zdawał się rządzić umysłem. Bo wraz z tym rozpoznaniem odpowiedzialność zostaje umieszczona tam, gdzie jej miejsce; nie na świecie, lecz na tym, kto patrzy na świat i widzi go takim, jaki nie jest. Patrzy na to, co postanawia widzieć. Nie mniej, nie więcej. Świat niczego mu nie czyni. Tylko on myślał, że czynił. Ani też on nie czyni niczego światu, bo mylił się co do tego, czym jest. W tym jest zarówno wyzwolenie od winy, jak i choroby, bo są jednym. Lecz aby zaakceptować to wyzwolenie, brak znaczenia ciała musi być ideą możliwą do przyjęcia”

    Kurs Cudów, Podręcznik dla Nauczycieli (punkt 5), tłumaczenie Cezary Urbański

  • Miłość nie żywi żalu

    Miłość nie żywi żalu

    Poniżej przypomnienie jednego z ważniejszych tekstów z Kursu Cudów – Miłość nie żywi żalu. Jest o tym fragment w Zniknięciu Wszechświata.

    Tłumaczenie: Czarek Urbański, z rzet.com.pl, wydawca i tłumacz polskiego przekładu Kursu i ZW.

    ARTEN: Nim zdemaskujemy twego fałszywego przyjaciela – ego, powtórz jedną z lekcji ćwiczeń. Chcemy teraz poruszyć temat przebaczenia, gdyż powiemy o ego takie rzeczy, które mogą cię nieco zaniepokoić. Abyś się zbytnio nie zniechęcił, chcemy na wstępie podkreślić, że są proste – aczkolwiek nie zawsze łatwe dla początkującego nauczyciela – sposoby odczyniania ego.

    Od ponad pół roku robisz ćwiczenia i radzisz sobie z nimi dobrze. Lecz gdy w twoim świecie zdarzenia nabierają tempa, wciąż niekiedy pozwalasz sobie potępiać innych. Wszyscy to robią , nawet zaawansowani studenci Kursu. A zatem chcemy cię o coś spytać. Co by było gdybyś bezkompromisowo stosował to czego nauczyłeś się z Kursu? Nie chodzi mi o sposób, w jaki mówisz o zasadach Kursu innym studentom. Mówię o sposobie praktykowania tego co głosisz – nie, że musisz cokolwiek głosić. Jakby to było gdybyś stosował się do pewnej lekcji z ćwiczeń co do joty i stosował jej zasady codziennie w ten sposób, w jaki czynił to J, gdy wydawał się być w ciele?

    GARY: O jakiej lekcji mówisz?

    ARTEN: O bardzo ważnej. Chcę, być przeczytał pierwszą połowę lekcji 68. Przeczytaj do trzeciego zdania czwartego akapitu i zrób przerwę. Resztę możesz zrobić później. Czytając ją, zastanów się, jakby to było, gdybyś robił ją zawsze. Pomyśl jak wpłynęłoby na twój pokój i psychologiczną siłę, gdybyś robił ją stale. Nie chce powiedzieć, że wielu w ten sposób praktykuje. Większość tego nie robi. Po prostu pytam co by było gdybyś ty ją tak robił?

    Widzisz, teraz twój umysł osądza i potępia automatycznie. W rzeczywistości większość ludzi myśli i zachowuje się bardzo przewidywalnie, bez względu na to za jakich indywidualistów i jak bardzo opanowanych siebie uważają. Jednym z celów Kursu jest wytrenowanie twojego umysłu tak, że z czasem zamiast automatycznie osądzać, będzie automatycznie przebaczał. Z takiego nawyku twój umysł będzie miał ogromne korzyści.

    GARY: To jak jedna z zasad cudów na początku Tekstu, mówiąca, że „Cuda są nawykami”

    ARTEN: Tak. W ten sposób tak przywykniesz do myślenia systemem myślowym Ducha Świętego, że Jego prawdziwe przebaczenie stanie się twoją drugą naturą. Więc przeczytaj tę część lekcji z ćwiczeń. Wiem, że już ją zrobiłeś, lecz robiąc ją tym razem, wykaż jeszcze większą determinację.

    GARY: Dobrze, mój Wniebowstąpiony Nauczycielu.

    Miłość nie żywi żalu.

    Ty, który zostałeś stworzony przez Miłość takim jak Ona Sama, nie możesz żywić żalu a jednocześnie znać swojej Jaźni. Żywić żal – to zapomnieć, kim jesteś. Żywić żal – to widzieć siebie jako ciało. Żywić żal – to pozwalać ego rządzić twoim umysłem i skazywać ciało na śmierć. Być może nie w pełni zdajesz sobie sprawę, co żywienie żalu czyni z twoim umysłem. Wydaje się odszczepiać ciebie od twojego źródła i czynić cię niepodobnym do Niego. Sprawia, że jesteś przeświadczony, iż On jest taki, jakim ci się wydaje, że ty się stałeś, bo nikt nie może wyobrazić sobie swojego Stwórcy niepodobnym do siebie.

    Odcięta od swojej Jaźni, Która pozostaje świadoma Swojego podobieństwa do Swojego Stwórcy, twoja Jaźń wydaje się spać, podczas gdy część twojego umysłu, która snuje złudzenia w swoim spaniu, wydaje się czuwać. Czy to wszystko może brać się z żywienia żalu? O, tak! Bo kto żywi żal, ten zaprzecza, że został stworzony przez Miłość a jego Stwórca zaczął napawać go lękiem w jego własnym śnie nienawiści. Kto może śnić o nienawiści i nie lękać się Boga?

    Jest równie pewne, że ci, którzy żywią żal, redefiniują Boga na swój własny obraz, jak pewne jest, że Bóg stworzył ich Sobie podobnymi i zdefiniował ich jako część Siebie. Jest tak pewne, że ci, którzy żywią żal, będą cierpieć winę, jak pewne jest, że znajdą pokój ci, którzy przebaczają. Jest tak pewne, że ci, którzy żywią żal, zapomną, kim są, jak pewne jest, że ci, którzy przebaczają, przypomną sobie.

    Czy nie chciałbyś poniechać swoich żalów, gdybyś był przeświadczony, że tak jest? Być może nie myślisz, że możesz pozwolić minąć twoim żalom. To jednak jest po prostu kwestia motywacji.

  • Myśli – Cytaty z Kursu Cudów

    Myśli – Cytaty z Kursu Cudów

    Witam,

    Na dzisiaj garść cytatów które dotyczą myśli. To są cytaty które kiedyś uzbierałem i wrzuciłem na forum, które już nie istnieje. Niestety na tamtą chwilę nie pisałem z którego dokładnie miejsca jest ten cytat. Ale daje słowo że wszystkie pochodzą z Kursu Cudów z tłumaczenia Czarka Urbańskiego:).

    […]Niewielu docenia prawdziwą moc umysłu i nikt nie widzi jej stale i w pełni. Lecz jeśli masz nadzieje oszczędzić sobie lęku, jest kilka spraw, z których musisz zdać sobie sprawę i to całkowicie. Umysł nigdy nie śpi. Tworzy w każdej chwili. Trudno rozpoznać, że myśl i przeświadczenie łączą się w impuls mocy, który może dosłownie przenosić góry. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że przypisywanie sobie takiej mocy jest arogancją, lecz to nie jest prawdziwym powodem, dla którego nie jesteś o tym przeświadczony. Wolisz być przeświadczony, że twoje myśli nie mogą wywierać rzeczywistego wpływu, ponieważ naprawdę lękasz się ich. To może łagodzić świadomość winy lecz kosztem postrzegania umysłu jako impotentny. Jeśli jesteś przeświadczony, że to co myślisz, jest bez skutku, możesz przestać się tego lękać, lecz wtedy będzie mało prawdopodobne, że będziesz to poważał. Nie ma czczych myśli. Każde myślenie wytwarza na pewnym poziomie formę[…]”.

    ”Czynienie cudów obejmuje pełne zdanie sobie sprawy z mocy myśli, by uniknąć mylnego wytwarzania”.

    „[…]Żadna koncepcja nie jest bardziej sprzeczna wewnętrznie od „jałowej myśli”. Co przyczynia się do postrzegania całego świata, trudno nazwać jałowym. Każda myśl jaką masz, przyczynia się do prawdy lub złudzeń, albo szerzy prawdę albo mnoży złudzenia. Zaiste, możesz mnożyć nic, lecz czyniąc tak, nie będziesz tego szerzył. Poza uświadomieniem sobie, że myśli nigdy nie są jałowe, zbawienie wymaga, byś rozpoznał, że każda myśl, jaką masz, niesie z sobą pokój lub wojnę; miłość lub lęk. Wynik obojętny jest niemożliwy, ponieważ obojętna myśl jest niemożliwa. Jest taka pokusa by zbywać myśli lęku jako nieważne, trywialne i nie warte kłopotania się nimi, że ma zasadnicze znaczenie, byś rozpoznał je wszystkie jako równie niszczycielskie, lecz równie nierzeczywiste[…]”.

    „To tylko twoje myśli przyczyniają ci bólu. Nic zewnętrznego do twojego umysłu nie może cię w żaden sposób skrzywdzić ni zranić. Nie ma żadnej przyczyny poza tobą samym, która może cię dosięgnąć i sprowadzić opresję. Nikt prócz ciebie nie wpływa na ciebie. Nie ma nic w świecie, co miałoby moc uczynienia cię chorym, smutnym czy ułomnym. Lecz to ty masz moc dominowania nad wszystkimi rzeczami, które widzisz, po prostu rozpoznając czym jesteś[…].[…] Mój święty bracie, pomyśl o tym przez chwilę: świat, jaki widzisz, niczego nie czyni. Nie ma w ogóle żadnych skutków. On jedynie przedstawia twoje myśli. I całkowicie zmieni się, gdy postanowisz zmienić swoje myślenie i wybrać radość Bożą jako to czego rzeczywiście chcesz[…] Świat może się zdawać sprawiać ci ból. Jednak świat będąc bez przyczynowy, nie ma mocy sprawczej. Będąc skutkiem nie może powodować skutków. Jako złudzenie jest tym czego sobie życzysz”.

    „Cóż prócz twoich myśli o nieszczęściu i śmierci zaciemnia doskonałą szczęśliwość i życie wieczne, będące Wolą Boga dla ciebie? I cóż prócz złudzeń mogłoby ukrywać to, czego ukryć nie można? I cóż mogłoby powstrzymywać cię przed tym, co już masz, prócz twojego wyboru, by tego nie widzieć, zaprzeczając, że jest?”

    „[…] Nie usprawiedliwiałbyś chorego zachowania ze swojej strony powiedzeniem, że nie możesz na nie nic poradzić. Czemu miałbyś akceptować chore myślenie? Jest w tym pewien brak konsekwencji i byłoby dobrze, gdybyś bacznie mu się przyjrzał. Możesz być przeświadczony, że jesteś odpowiedzialny za to, co czynisz, lecz nie za to co myślisz. Prawdą jest, że jesteś odpowiedzialny za to co myślisz, ponieważ tylko na tym poziomie możesz dokonywać wyboru. To, co czynisz, bierze się z tego co myślisz. […]Kiedykolwiek się lękasz jest to pewnym znakiem, że pozwoliłeś swojemu umysłowi mylnie wytwarzać i nie pozwoliłeś abym ja go prowadził. Przeświadczenie, że kontrolowanie wyniku błędnej myśli może prowadzić do uzdrowienia, jest bez sensu. Jeśli się lękasz, to dokonałeś mylnego wyboru. Dlatego czujesz się za niego odpowiedzialny. Musisz zmienić swoje myślenie, a nie swoje zachowanie,a to jest kwestią chęci. Nie potrzebujesz innego przewodnictwa niż na poziomie umysłu. Poprawa należy się temu poziomowi, na którym zmiana jest możliwa. Zmiana nie odnosi się do niczego na poziomie objawu, gdzie zajść nie może. Poprawa lęku jest twoją odpowiedzialnością. Gdy prosisz o uwolnienie od lęku, dajesz do zrozumienia, że nie jest. Zamiast tego powinieneś prosić o pomoc w warunkach, które sprowadziły lęk. Warunki te zawsze się wiążą z chęcią bycia osobnym. Na tym poziomie możesz temu zaradzić. Jesteś zbyt tolerancyjny wobec błądzenia umysłu i biernie pozwalasz swojemu umysłowi mylnie wytwarzać[…]”.

  • Co Jezus powiedział na osobności Tomaszowi?

    Co Jezus powiedział na osobności Tomaszowi?

    W Ewangelii Tomasza, możemy znaleźć taką wypowiedź:

    I wziął go i odszedł i skierował doń trzy wypowiedzi. Gdy Tomasz wrócił do swych przyjaciół, zapytali go:
    „Co powiedział ci J.?”. Rzekł im Tomasz: „Jeśli przytoczę wam jedną z jego wypowiedzi do mnie, podniesiecie skały i mnie ukamienujecie, a z tych skał wyjdzie ogień i was pochłonie”

    Co takiego J powiedział Tomaszowi?
    W Zniknięciu Wszechświata mamy odpowiedź:

    „Śnisz o pustyni, na której miraże są twymi rządcami i dręczycielami, lecz te obrazy pochodzą z ciebie
    Ojciec nie uczynił pustyni a twój dom wciąż jest z Nim.
    By powrócić, przebacz swemu bratu, bo tylko wtedy przebaczysz sobie”

    [Fragmenty ze Zniknięcia Wszechświata i Ewangelii Tomasza, tłumaczenie:C.Urbański]

  • Kurs Cudów – wprowadzenie.

    Witajcie na stronie poświęconej Duchowości ze szczególnym uwzględnieniem zasad duchowych wyłożonych w  książkach „Kursu Cudów” i „Zniknięcia Wszechświata” .

    Zapraszam!

    Kilka słów wprowadzenia o Kursie Cudów:

    Moje osobiste doświadczenia są takie, że Kurs pomaga zrozumieć naturę otaczającego świata i odpowiada na najważniejsze pytanie „Kim jestem i co tu robię?” Jego celem jest oświecenie umysłu, środkiem zaś Miłość i Wybaczanie. Zwiększa spokój i harmonie w życiu. Dopiero zaczynam przygodę z tą książką. Kurs studiuje sie latami i dziesięcioleciami, wiec jeszcze wiele przede mną

    Książka ma 1300 stron i jest napisana dość trudnym językiem. To działanie celowe, ponieważ nie powinno się jej czytać „na szybko”. Wiele jest różnych nieporozumień co do tego czym jest Kurs Cudów.
    Najpierw trzeba napisać czym on nie jest. Nie jest to podręcznik jak polepszyć sobie byt materialny, czy uzdrowić się, osiągnąć sukces w świecie itp… Od tego jest wiele innych książek, poza tym Kurs celuje w coś o wiele cenniejszego i bardziej wartościowego niż ziemskie zabawki czy sukcesy.
    KC jest treningiem umysłowym a jego celem jest pomoc w Oświeceniu – uświadomieniu sobie swojej prawdziwej natury, którą jest Miłość i Jedność z Bogiem.
    I samo w to jest niezwykle cenne. Efektami „ubocznymi” kursu, jest większy spokój duchowy, mniej leku, więcej miłości. Czyli same plusy..
    Minusem (jeśli można tak to określić) jest fakt, że Kurs wymaga. Wymaga, aby podejść do sprawy poważnie i systematycznie – niewiele zdziałamy, jeśli będziemy czytać po łebkach, raz na kilka dni, i zapominać o stosowaniu przebaczenia i miłości bliźniego…

    Garść historii

    Kurs Cudów(w skrócie KC), został podyktowany pewnej pani psycholog w Nowym Jorku pod koniec lat 60-tych. A dyktował jej głos, który przedstawił się jako Jezus! (wiem co Czytelniku pomyślisz w tym momencie – jeśli wywracasz oczami z politowaniem nad moją naiwnością, to masz prawo w tym momencie – ale posłuchaj dalej mojej opowieści).

    Byłem sceptyczny co do „autora” tego dzieła i tego czym ono naprawdę jest. Ale gdy wczytałem się w Kurs, ze zdumieniem stwierdziłem, że nie mógłby go napisać nikt inny poza Jezusem. Ta książka jest tak zdumiewająca, tak fantastyczna i tak dobrze łączy zaawansowaną psychologię, duchowość i metafizykę, że mucha nie siada. Do tej pory sprzedało się ponad dwa miliony egzemplarzy KC i jest on często nazywany chrześcijańskim buddyzmem. Jest to ścieżka duchowa dla ludzi, którzy chcą osiągnąć szczęście, pokój ducha i naśladować Jezusa.

    Kurs Cudów naucza, że każdy człowiek jest częścią doskonałego Boga, jest czystą Miłością. To zgadza się nawet z tym co Jezus naucza w Biblii, gdzie wprost mówił „Bogami jesteście„(Jan 10:34), mówił też, że każdy może dokonywać takich cudów jak on i być jak on(Jezus). Tylko Kościół fałszywie zinterpretował jego posłanie i zrobił z niego niedościgniony ideał, „jedynego Syna” Boga, co jest nieprawdą. Każdy jest ukochanym dzieckiem Boga i nikogo Bóg nie kocha więcej od innego. Doskonała Miłość jest zawsze dawana maksymalnie.

    Kurs naucza „Wszystkie wyrazy Miłości są maksymalne” stwierdza również, że nie da się „nauczyć Miłości” bo jest to poza tym co da się nauczyć. Lecz mówi też, że każdy człowiek, już jest doskonałą Miłością, lecz nie widzi tego bo zasłaniają to blokady Miłości.

    Blokadami miłości są wszelkie negatywne rzeczy – strach, gniew, złość, smutek, i tak dalej… wszystko to jest domeną ego* Źródłem Miłości jest Bóg, który sam jest doskonałą Miłością.

    ( *ego według Kursu to przeciwieństwo Miłości. Ego jest myślą , wiarą w to że „jestem sam na świecie, Bóg mi nie pomoże, każdy każdemu jest wilkiem, etc”)

    Co trzeba zrobić (i co jest celem Kursu) to usunąć blokady, które przeszkadzają nam w odczuwaniu Miłości i w byciu Nią. „Cudem” w kursie jest nazwana każda poprawna myśl, która przybliża cię do twojej prawdziwej tożsamości. Największym narzędziem do usuwania blokad jest Przebaczanie. Kurs naucza, że każda negatywna emocja wynika z jakieś formy nieprzebaczenia. Wszystko to blokuje źródło Miłości i sprawia, że ten świat jest taki jaki jest.

    To nie jest sekta, to podręcznik do samodzielnego studiowania – nie ma kościoła, kapłanów, itd.. Niestety zdarzyło się, że niektóre sekty podszywają się pod KC i wypaczają jego nauki (mimo ze jest wyraźnie napisane w nim, że to podręcznik do samodzielnego studiowania) – nie ma to jednak nic wspólnego z prawdziwym przesłanie KC, jakim jest Miłość bliźniego i przebaczenie. Kurs Cudów to ścieżka duchowa dla osób poważnie myślących o swoim rozwoju duchowym.