Wpisy

  • Trzy szczeble i znikająca drabina

    Trzy szczeble i znikająca drabina

    Jeśli czytałeś dwie poprzednie części, mogło ci zostać w głowie pewne zgrzytnięcie. Z jednej strony Kurs mówi, że w świecie rzeczywistym nie ma budynków ani sklepów. Z drugiej – że w szczęśliwym śnie okoliczności mogą się nie zmienić ani o milimetr. Jedno i drugie nie może być opisem tego samego stanu.

    I nie jest. To są dwa różne miejsca na tej samej drodze, a Kurs mówi o nich w taki sposób, że bardzo łatwo je skleić. Spróbujmy je rozdzielić, bo od tego zależy, czego właściwie ćwiczysz.

    Ken Wapnick używał do tego obrazu, który Kurs sam podsuwa: drabiny. Najniższy szczebel to utożsamienie z fizyczną, psychologiczną jaźnią – z doświadczeniem siebie jako ciała w materialnym świecie. Najwyższy to przyjęcie Przebłagania i osiągnięcie świata rzeczywistego. A potem dzieje się rzecz, której żadna drabina w przyrodzie nie robi: ona znika. Wapnick pisze, że kiedy osiągamy ten stan, drabina znika i jesteśmy z powrotem w Niebie, którego nigdy naprawdę nie opuściliśmy.

    Zapamiętaj to, bo w tym jednym zdaniu mieści się cała pointa: szczeble są trzy, a Niebo nie jest czwartym.

    Szczebel pierwszy: koszmar

    Kurs nie owija tego w watę. Rozdział trzynasty zaczyna się od zdania, które brzmi jak diagnoza psychiatryczna, i nią jest:

    „Świat widziany przez ciebie jest systemem urojeń tych, których wina doprowadziła do szaleństwa. Przyjrzyj się dokładnie temu światu, a zdasz sobie sprawę, że tak jest. Bo ten świat jest symbolem kary i wszystkie prawa zdające się nim rządzić są prawami śmierci.” (T 823,2-4)

    Dalej idzie wyliczenie: dzieci rodzą się w bólu, dorastanie wiąże się z cierpieniem, ciała słabną i są składane w ziemi. A w środku tej listy jedno zdanie o szczególnym ciężarze: „co jest najbardziej chorym ze wszystkich przeświadczeń – zdają się tracić to, co miłują” (T 823,9).

    I wniosek, który zamyka sprawę:

    „Gdyby to był świat rzeczywisty, Bóg byłby okrutny.” (T 824,1)

    To jest pierwszy szczebel. Nie jest nim „bycie w świecie” – jest nim interpretacja, w której świat może cię skrzywdzić albo uratować. Z tej interpretacji bierze się wszystko, o czym była pierwsza część: świat niedostatku, w którym „zaprawdę potrzebujesz rzeczy” i w którym znajdujesz się dlatego, „że ci czegoś brakuje” (T 900,4-5).

    A ponieważ to interpretacja, ma autora. Kurs wskazuje go bez ogródek: „Ty jesteś tym, który śni świat snów” (T 2117,1).

    Szczebel drugi: szczęśliwy sen

    Tu pojawia się pytanie, które zadaje sobie każdy, kto przeczyta powyższe: skoro to wszystko jest snem, to dlaczego Kurs po prostu nas nie budzi?

    Odpowiedź jest jednym z najczulszych fragmentów całej książki i warto przeczytać go w całości:

    „Tak lękiem napawający jest ten sen, tak pozornie rzeczywisty, że nie może się on przebudzić do rzeczywistości bez potu przerażenia i krzyku śmiertelnej trwogi, jeśli jego przebudzenia nie poprzedziłby łagodniejszy sen, pozwalający jego spokojniejszemu umysłowi z radością powitać – zamiast lękać się – Głos wołający z miłością, aby go przebudzić; łagodniejszy sen, w którym jego cierpienie zostało uzdrowione i w którym jego brat był jego przyjacielem.” (T 2117,4)

    Zwróć uwagę, że Kurs podaje tu treść szczęśliwego snu, i to w dwóch obrazach. Nie „lepsze życie”, nie „spełnione pragnienia”. Uzdrowione cierpienie i brat, który jest przyjacielem. Tyle. I zaraz dodaje, czyj to był pomysł: „Wolą Boga było, by przebudził się łagodnie i z radością” (T 2117,5), a następny akapit zaczyna się od zaproszenia, które można potraktować jak instrukcję: „Przyjmij sen, który On dał zamiast twojego” (T 2118,1).

    W trzynastym rozdziale to samo pada w jednym zdaniu:

    „Wpierw będziesz śnił o pokoju, po czym się doń przebudzisz. Twoja pierwsza zamiana tego, coś uczynił, na to, czego chcesz, jest zamianą koszmarów na szczęśliwe sny miłości.” (T 899,1-2)

    Co to znaczy w praktyce. Stoisz przed tym samym sklepem. Kolejka jest dokładnie tak samo długa. Kupujesz to, co trzeba. Tylko że nie oczekujesz już od tego zakupu, że cię zbawi, a człowieka przed tobą nie widzisz jako przeszkody. Forma zostaje. Znika osąd.

    Wapnick upierał się przy tym bardzo stanowczo i warto to powtórzyć, bo tu ucieka najwięcej studentów: szczęśliwe sny nie są obietnicą przyjemniejszego życia w świecie. Nie chodzi o lepszą pracę i spokojniejszy dom w nagrodę za praktykę. Szczęśliwy sen zdarza się w umyśle, bo nic poza umysłem nie istnieje.

    I jeszcze jedno, żeby nie było wątpliwości, czym ten szczebel jest: snem. Ćwiczenia mówią o nim wprost:

    „Szczęśliwe sny, zsyłane przez Ducha Świętego, są różne od snów świata (…) Jego szczęśliwe sny są zwiastunami świtania prawdy w umyśle. Prowadzą od spania do łagodnego przebudzenia, tak, że sny mijają.” (C 1062,1.3-4)

    Prowadzą od spania do przebudzenia. Czyli same jeszcze są spaniem – tyle że takim, z którego da się wstać bez krzyku.

    Szczebel trzeci: świat rzeczywisty

    Opis świata rzeczywistego znasz z pierwszej części. Kurs buduje go z samych zaprzeczeń: nie ma budynków, nie ma ulic, po których ludzie chodzą „sami i osobni”, nie ma sklepów, nie ma straty (T 891,1-6). Łatwo z tego wyciągnąć, że mowa o jakimś innym miejscu.

    Tyle że sześć akapitów dalej ten sam podrozdział mówi coś, co temu przeczy – jeśli czytać go jako opis miejsca:

    „I z tego bezpiecznego miejsca będzie rozglądał się spokojnie dookoła, rozpoznając, że świat jest z nim jednym.” (T 897,7)

    Rozgląda się. Dookoła. Czyli nadal postrzega. Wapnick podkreślał to konsekwentnie: świat rzeczywisty to stan umysłu, nie miejsce, i zostaje w nim ktoś, kto patrzy – tyle że patrzy na świat rozpoznany jako nierzeczywisty, bez śladu winy w spojrzeniu. Dlatego nazywał ten stan przedostatnim krokiem, nie ostatnim.

    Sam Kurs mówi to jeszcze prościej, odbierając światu rzeczywistemu status celu:

    „Świat rzeczywisty jest drogą, która wiedzie cię do przypomnienia sobie tego jednego, co jest całkowicie prawdziwe i całkowicie twoje.” (T 898,4)

    Drogą. Nie miejscem docelowym. Szczytem drabiny, a nie tym, co jest za drabiną.

    Dlaczego Kurs raz mówi tak, a raz inaczej

    W tym momencie uważny czytelnik ma prawo się zbuntować, bo jest w Kursie zdanie, które wygląda, jakby przewracało wszystko, co dotąd ustaliliśmy:

    „W twojej relacji Duch Święty łagodnie umieścił świat rzeczywisty; świat szczęśliwych snów, z których przebudzenie jest tak łatwe i naturalne.” (T 1345,4)

    Świat rzeczywisty jest światem szczęśliwych snów? Po tym, jak przed chwilą starannie je rozdzielaliśmy?

    To jest dobry moment, żeby poznać narzędzie, które rozbraja nie tylko to zdanie, ale kilkanaście innych, na których studenci Kursu się wykładają. Wapnick nazywał je dwoma poziomami i uczył o nim od połowy lat siedemdziesiątych.

    Poziom pierwszy to wymiar metafizyczny. Świat fizyczny jest złudzeniem, nas tu w ogóle nie ma, a Bóg – skoro nie zna tego, co nierzeczywiste – nie wie o naszych indywidualnych jaźniach. Poziom drugi to strona praktyczna, która nie zajmuje się różnicą między prawdą a złudzeniem, tylko różnicą wewnątrz złudzenia: między słusznym a mylnym umysłem, przebaczeniem a osądem.

    I teraz rzecz kluczowa, na którą Wapnick zwracał uwagę: te dwa poziomy nigdzie w Kursie nie są nazwane, a w tekście przeplatają się ze sobą – czasem nawet w obrębie jednego zdania. W „Orędziu Kursu cudów” tłumaczy, dlaczego inaczej być nie mogło:

    „nondualistyczna prawda musi być nam prezentowana w dualistycznym i zrozumiałym języku złudnego świata czasu i przestrzeni”

    Dlatego, pisze dalej, Kurs cudów ma dwa poziomy – metafizyczny i praktyczny – i dopiero przez ich integrację student jest w stanie zobaczyć prawdziwą moc tej książki.

    Wróćmy więc do zdania o świecie szczęśliwych snów. To nie jest definicja. To jest zdanie z poziomu drugiego, powiedziane do kogoś, kto jest w relacji, w czasie i w ciele – i mówi mu: idziesz w dobrą stronę, a różnica między tym, co masz teraz, a końcem drogi, jest mniejsza, niż myślisz. Z poziomu pierwszego oba stany są snem i rzeczywiście niczym się nie różnią. Z poziomu drugiego różnią się tym, ile winy w nich jeszcze zostało.

    Sprzeczności nie ma. Jest zmiana perspektywy w połowie akapitu – i tyle.

    Niebo, czyli znikająca drabina

    Zostaje czwarte pojęcie, i tu trzeba być precyzyjnym, bo właśnie w tym miejscu najłatwiej o duchową inflację.

    Wapnick w swoim słowniku pojęć Kursu definiuje Niebo tak:

    „niedualistyczny świat poznania, w którym mieszkają Bóg i Jego stworzenie w doskonałej jedności Jego Woli i ducha; choć wyłączający świat postrzegania, Niebo może być tu odzwierciedlone w świętej relacji i w świecie rzeczywistym”

    Dwa słowa niosą tu całą wagę. Wyłączający – Niebo nie zawiera postrzegania, więc nie jest lepszą jego wersją. I odzwierciedlone – świat rzeczywisty jest lustrem Nieba, a nie jego przedsionkiem, do którego się wchodzi.

    Kurs mówi to samo jednym pytaniem, które pada tuż przed wzmianką o ostatnim kroku: „Jaka potem będzie potrzeba widzenia?” (T 1455,7). Dopóki jest potrzeba widzenia, jesteś na drabinie. Niebo zaczyna się tam, gdzie ta potrzeba ustaje.

    A kto robi ten ostatni ruch? Kurs odpowiada bez marginesu na negocjacje:

    „Gdy będziesz postrzegał siebie samego bez oszustwa, wtedy zaakceptujesz świat rzeczywisty w miejsce tego fałszywego, któryś uczynił. A wtedy twój Ojciec pochyli się nad tobą i uczyni dla ciebie ostatni krok, unosząc cię do Siebie.” (T 745,4-5)

    Jedno zdanie, a mieszczą się w nim trzy szczeble i to, kto wykonuje który ruch. Ty postrzegasz siebie bez oszustwa. Ty akceptujesz świat rzeczywisty. A potem Ojciec pochyla się nad tobą – i to już nie jest twoja czynność.

    Dlatego Niebo nie jest szczeblem. Nie da się go osiągnąć, bo nie jest na drodze. Jest tym, co zostaje, gdy droga przestaje być potrzebna. „Jednak Niebo jest pewne. Ono snem nie jest” (T 1345,2-3).

    Po co ci ta mapa

    Nie po to, żeby wiedzieć, gdzie jesteś. Tego i tak nie da się rzetelnie ocenić, a ocenianie siebie to jest dokładnie ta czynność, która według Kursu zasłania rzeczywistość.

    Ta mapa służy do dwóch rzeczy, obu bardzo praktycznych.

    Po pierwsze – żeby nie czekać na szczebel trzeci zamiast ćwiczyć drugi. Nie masz dziś do zrobienia świata bez sklepów. Masz do zrobienia jedną kolejkę, w której ktoś cię zirytował. To jest cała robota i ona jest dostępna natychmiast.

    Po drugie – żeby nie brać drugiego szczebla za czwarty. Spokój, który przychodzi po przebaczeniu, bywa tak wyraźny, że łatwo uznać go za koniec drogi. Nie jest. Jest łagodniejszym snem – i to dokładnie tym, który Bóg dał ci w miejsce poprzedniego.

    I na koniec zdanie, które mówi o podziale pracy między tobą a Bogiem lepiej niż cały ten artykuł:

    „Bóg sam wykona ten ostateczny krok. Nie odmawiaj tych małych kroków, o które On prosi, byś ty uczynił do Niego.” (C 1477,6-7)

    Małe kroki do Niego są twoje. Ostatni nie jest i nigdy nie miał być. To nie jest zła wiadomość – to jedyny powód, dla którego ta droga w ogóle może się udać.

    Koszmar, szczęśliwy sen i świat rzeczywisty to trzy stany umysłu, nie trzy miejsca. A Niebo nie jest kolejnym szczeblem.

    Czytaj dalej →

    Koszmar, szczęśliwy sen i świat rzeczywisty to trzy stany umysłu, nie trzy miejsca.

  • Dwa światy, jedno widzenie

    Dwa światy, jedno widzenie

    W pierwszej części pisałem o sklepach, których nie ma w świecie rzeczywistym. Teraz wracam do początku tego samego podrozdziału Kursu cudów, bo stoi tam zdanie, które – gdyby wyrwać je z kontekstu – powinno zdyskwalifikować tę książkę w oczach każdego psychologa:

    „Musisz zaprzeczyć światu, jaki widzisz.” (T 892,1)

    Zaprzeczyć. Nie „spojrzeć inaczej”, nie „zdystansować się”, nie „przyjąć szerszą perspektywę”. Zaprzeczyć.

    Każdy podręcznik terapii mówi, że wyparcie to zły pomysł i że rzeczy wyparte wracają, zwykle nocą i w gorszym nastroju. A tu najbardziej bezkompromisowa duchowa książka XX wieku zaleca je wprost. Co się tu dzieje?

    Odpowiedź jest w drugiej części tego samego zdania, którą zwykle się przeskakuje: „bo jego widok kosztuje cię inny rodzaj wizji”.

    To nie jest zdanie o udawaniu. To zdanie o cenie.

    Kaczka albo zając

    Znasz ten rysunek, na którym widać albo kaczkę, albo zająca. Możesz przełączać się między nimi do woli, ale nie widzisz obu naraz. Nie z powodu braku wysiłku. Z powodu budowy widzenia.

    Kurs mówi dokładnie to:

    „Nie możesz widzieć obu światów, bo każdy z nich wymaga innego rodzaju widzenia, i zależy od tego, co jest ci drogie. Możesz widzieć jeden, gdy zaprzeczysz drugiemu.” (T 892,2-3)

    Czyli „zaprzeczenie” nie oznacza tu „udawaj, że nie ma rachunków”. Oznacza: póki patrzysz na zająca, kaczki po prostu tam nie ma. Nie dlatego, że zniknęła – dlatego, że twoje widzenie jest w danej chwili jedno.

    Ken Wapnick zwracał uwagę, że Kurs używa tu słowa „zaprzeczenie” w sensie, który sam wcześniej zdefiniował: zaprzeczenie zaprzeczeniu prawdy. Świat zaprzecza prawdzie, więc więc zaprzeczenie światu nie jest wyparciem, tylko odwołaniem wyparcia. Sam Kurs nazywa to wprost: „Przeto zadaniem cuda czyniącego staje się zaprzeczanie zaprzeczeniu prawdy” (T 756,5). Nic się tu nie dodaje. Zdejmuje się tylko zasłonę, a to, co pod nią było, stało tam przez cały czas.

    Rzeczywistość według kursu wymiany

    Teraz zdanie, które warto przeczytać dwa razy, bo tłumaczy pół życia:

    „Oba nie są prawdziwe, lecz każdy z nich wyda ci się na tyle rzeczywisty, na ile jest ci drogi.” (T 892,4)

    Zauważ, co Kurs właśnie zrobił z pojęciem rzeczywistości. Nie powiązał jej z dowodami, logiką ani doświadczeniem. Powiązał ją z przywiązaniem. Rzeczywiste jest to, co ci drogie. Kurs wymiany ustala serce, nie rozum.

    Dlatego nikogo nie da się wyperswadować ze świata, który kocha. Możesz człowiekowi przedstawić całą metafizykę Kursu w punktach, z bibliografią, a on uprzejmie przytaknie i wróci do swojego świata, bo jest mu drogi. I odwrotnie: w tej chwili, gdy ci przestaje być drogi, argumenty przestają być potrzebne.

    To zresztą dobra wiadomość dla tych, którzy męczą się z Tekstem. Nie przegrywasz na inteligencji. Po prostu jeszcze ci się ten świat podoba. To mija.

    Audyt, czyli jedna gwiazdka

    Zaraz potem Kurs robi coś, co dziś nazwalibyśmy recenzją produktu:

    „Naprawdę nie chcesz świata, jaki widzisz, bo cię rozczarował, odkąd zaczął się czas. Domy, które stawiałeś, nigdy nie dały ci schronienia. Drogi, które budowałeś, zawiodły cię donikąd, i żadne miasto, które założyłeś, nie oparło się kruszącemu naporowi czasu.” (T 893,1-3)

    Mieszkanie: nie chroni. Drogi: prowadzą nigdzie. Miasta: nietrwałe. Jedna gwiazdka, nie polecam, adresat nie odpowiada na wiadomości.

    I puenta, od której robi się nieswojo:

    „Wszystko, coś uczynił, ma na sobie znak śmierci.” (T 893,4)

    Ale najważniejsze zdanie tego akapitu jest ostatnie i prawie nikt go nie cytuje:

    „…nie możesz znaleźć w nim drogi, która wiedzie zeń do innego świata.” (T 893,7)

    W świecie nie ma wyjścia ze świata. Nie ma tabliczki „EXIT”, nie ma lepszego kraju, lepszego związku, lepszej wersji tego życia, która by cię stąd wyprowadziła. To tłumaczy, dlaczego poprawianie okoliczności nigdy nie kończy roboty. Gary Renard porównuje to do przestawiania mebli w płonącym domu – na chwilę może być ładniej, tylko problem jest gdzie indziej.

    Dobra wiadomość przychodzi z drugiej strony

    I tu Kurs skręca tak, że warto się przytrzymać:

    „Jednak świat rzeczywisty ma moc dotknięcia ciebie nawet tu, bo go miłujesz. A to, czego wzywasz z miłością, przybędzie do ciebie.” (T 894,1-2)

    Wyjście nie jest w środku, ale wejście działa z zewnątrz. Nie musisz znaleźć drzwi – ktoś je otwiera z drugiej strony, i to nie na twoją prośbę, a na twoją tęsknotę.

    A warunek? Kurs podaje go w jednym zdaniu i jest to prawdopodobnie najniższy próg wejścia w całej duchowej literaturze:

    „Wszystko, czego potrzebujesz, by z radością zamienić ten świat na ten, jakiego nie uczyniłeś, to chęci nauczenia się, że ten uczyniony przez ciebie jest fałszywy.” (T 894,4)

    Nie „zrozumieć”. Nie „osiągnąć”. Chęci nauczenia się. Tyle. Żadnych lat praktyki, żadnej pozycji lotosu, żadnego certyfikatu. Wystarczy być skłonnym się dowiedzieć.

    Dlaczego się pomyliłeś

    Kolejny akapit wskazuje winnego, i nie jest nim świat:

    „Pomyliłeś się co do świata, bo mylnie osądziłeś siebie. Cóż mógłbyś widzieć z tak wypaczonego punktu odniesienia?” (T 895,1-2)

    Potem Kurs opisuje mechanizm, który trzeba znać na pamięć:

    „Każde widzenie zaczyna się od postrzegającego, który osądza, co jest prawdziwe, a co fałszywe. I nie widzi tego, co osądzi jako fałszywe. (…) kiedykolwiek wkracza osąd, rzeczywistość umyka.” (T 895,3-5)

    Innymi słowy: nie jesteś kamerą. Jesteś montażystą, i to z tezą. Osąd nie następuje po zobaczeniu – osąd jest tym, co decyduje, co w ogóle zobaczysz. Materiał niezgodny z linią programową nie wchodzi do wydania.

    Dlatego zmiana poglądów na świat nigdy nie wystarcza. Trzeba cofnąć się do wyroku, który wydałeś na siebie – bo to on ustawił kadr.

    Pocieszenie jest w zdaniu, które zamyka ten akapit: Chrystus „wciąż jest, choć Go nie poznajesz. Jego Bycie nie zależy od twojego rozpoznania” (T 895,7-8). Twoja decyzja montażowa nie usuwa materiału. Tylko go nie emituje.

    Platon tam już był

    Jeśli to brzmi znajomo, to nie przypadek. Wapnick w Orędziu Kursu cudów zestawia opis świata rzeczywistego wprost z Platonem – ze światem Idei i z alegorią jaskini. Platon pisał:

    „…całą duszą trzeba się odwrócić od świata zjawisk, które powstają i giną, aż dusza potrafi patrzeć na byt rzeczywisty.”

    Całą duszą. Nie połową. Dokładnie to samo, co Kurs mówi o dwóch rodzajach widzenia, tylko dwa i pół tysiąca lat wcześniej i bez numeracji akapitów.

    Przy okazji drobiazg, który Wapnick zauważył i który mnie rozbawił. Kurs pisze o świecie rzeczywistym: „Nie rozjaśnia go sztuczne światło i nie nastaje w nim noc” (T 891,4). Wapnick komentuje, że „sztuczne” obejmuje tu nie tylko żarówki, ale i Słońce. Nic w tym wszechświecie nie świeci samo. Cała gwiazda jest u Kursu w kategorii oświetlenia zastępczego.

    Zdanie, po którym nie ma gdzie uciec

    A potem przychodzi akapit, który odbiera ostatnią wymówkę:

    „W tym świecie, który rozprasza, nie ma nikogo, kto nie widziałby choć pewnych przebłysków innego świata wokół siebie.” (T 896,1)

    Nikogo. Każdy to miał – pięć sekund w ogrodzie, moment nad dzieckiem, chwilę, w której nagle nic nie brakowało. Tylko że, jak pisze Kurs, póki człowiek ceni własny świat, „będzie zaprzeczał wizji tamtego, utrzymując, że miłuje to, czego nie miłuje”.

    To jest chyba najlepszy opis ludzkiego życia w jednej linijce. Twierdzimy, że kochamy to, czego nie kochamy, i dziwimy się, że jesteśmy zmęczeni.

    A dwa zdania dalej stoją trzy słowa, od których potem trudno się uwolnić:

    „Czekasz tylko na siebie.” (T 896,5)

    Nie na Boga. Nie na odpowiedni czas, dojrzałość, lepszy moment w życiu, koniec remontu. Na siebie. Kolejka jest jednoosobowa i ty jesteś jej jedynym uczestnikiem.

    I dopiero teraz najczulsze miejsce

    Gdyby podrozdział kończył się tutaj, byłby bezlitosny. Ale Kurs dokłada akapit, który wszystko ustawia na miejscu:

    „…Duch Święty poprawia świat snów, w którym jest całe postrzeganie. Poznanie nie potrzebuje poprawy.” (T 899,3-4)

    Naprawie podlega wyłącznie postrzeganie. To, kim jesteś, nie jest w naprawie. Nie trzeba cię remontować, trzeba ci tylko przestawić widzenie – i to robi Ktoś inny, nie ty.

    A potem zdanie, które Wapnick cytował w swoich książkach kilkanaście razy i trudno się temu dziwić:

    „Miłość czeka na powitanie, nie na czas.” (T 899,7)

    Nie czeka, aż będziesz gotowy. Nie liczy lat praktyki. Czeka, aż ją przywitasz – a powitanie zajmuje tyle, ile zajmuje powitanie.

    Wapnick dodawał do tego jedną rzecz, którą warto zapamiętać, zwłaszcza jeśli ktoś wyobraża sobie świat rzeczywisty jako lepszą okolicę: świat rzeczywisty to stan umysłu, nie miejsce. Nie przenosisz się tam. Przestajesz widzieć inaczej. I jest to przedostatni krok – po nim nie ma już niczego do zrobienia.

    I zaraz jedno rozróżnienie, bo te dwie rzeczy bardzo łatwo skleić w jedną. Szczęśliwy sen i świat rzeczywisty to nie to samo. Szczęśliwy sen zdarza się w środku zwykłego dnia: ten sam sklep, ta sama kolejka, ten sam brat, który cię wczoraj zirytował – tylko przestał być oskarżonym. Forma zostaje, znika osąd. Świat rzeczywisty to szczyt tej samej drabiny, ostatni szczebel, na którym nie ma już w umyśle ani śladu winy. A Niebo nie jest kolejnym szczeblem. Wapnick ujmował to tak: kiedy stajesz na najwyższym szczeblu, drabina znika – i okazuje się, że nigdy z Nieba nie wyszedłeś.

    Jeżeli brzmi to jak strata – wszystko, co znasz, w zamian za coś, czego nie umiesz sobie wyobrazić – Kurs odpowiada na to w rozdziale 16, w podrozdziale o moście do świata rzeczywistego. Jest to odpowiedź, którą dobrze mieć przy sobie:

    „I z radosnym zaskoczeniem pomyślisz, że za to wszystko wyzbyłeś się niczego!” (T 1232,4)

    Niczego. Bo kaczka nigdy nie była zającem. Po prostu tak patrzyłeś.

    Dlaczego Kurs cudów każe zaprzeczyć światu i co ma z tym wspólnego Platon. O dwóch rodzajach widzenia, z których naraz działa jeden.

    Czytaj dalej →

    Dlaczego Kurs cudów każe zaprzeczyć światu i co ma z tym wspólnego Platon.

  • Świat rzeczywisty nie ma sklepów

    Świat rzeczywisty nie ma sklepów

    Jest w Tekście Kursu cudów krótkie ćwiczenie, które wygląda niewinnie. Siadasz spokojnie, patrzysz na świat wokół siebie i mówisz sobie, czym świat rzeczywisty nie jest.

    Spodziewasz się poezji. Dostajesz inwentaryzację.

    „Świat rzeczywisty nie jest taki jak ten. Nie ma w nim budynków ani ulic, po których chodzą ludzie sami i osobni. Nie ma sklepów, gdzie ludzie kupują niezliczone rzeczy, których nie potrzebują.” (T 891,1-3)

    Przeczytaj to jeszcze raz i zwróć uwagę, co się tu właściwie stało. Jezus opisuje stan najgłębszego pokoju, jaki jest dostępny umysłowi – i w pierwszych trzech zdaniach wymienia architekturę, infrastrukturę drogową i handel detaliczny. Zanim jednak wyobrazimy sobie raj bez galerii handlowych, warto wyjaśnić jedno. „Świat rzeczywisty” to w języku Kursu świat postrzegany poprzez przebaczenie – stan umysłu uwolnionego od osądu i winy. To jeszcze nie samo Niebo, lecz próg przebudzenia. Obraz świata bez sklepów warto więc odczytywać w kontekście zmiany sposobu patrzenia.

    To nie przypadek i nie żart kosztem konsumpcjonizmu. Sklep jest tu najkrótszym możliwym symbolem czegoś znacznie poważniejszego.

    Sklep to świątynia niedostatku

    Sklep działa na jednym założeniu: czegoś ci brakuje. Całe to miejsce nie miałoby sensu, gdyby ci nie brakowało. Dlatego sklep jest doskonałym obrazem świata, w którym się obudziłeś – i Kurs mówi to wprost, kilka akapitów dalej:

    „W twoim świecie zaprawdę potrzebujesz rzeczy. Jest to świat niedostatku, w którym znajdujesz się dlatego, że ci czegoś brakuje.” (T 900,4-5)

    Zauważ kolejność. Poczucie braku jest tutaj punktem wyjścia dla sposobu, w jaki doświadczamy świata. W nauce Kursu nie oznacza to jednak, że naprawdę utraciliśmy swoją pełnię. Uwierzyliśmy, że ją utraciliśmy, i zaczęliśmy szukać uzupełnienia na zewnątrz. To właśnie poczucie braku jest biletem wstępu. A ego pilnuje, żeby ten bilet nigdy nie stracił ważności.

    A ego dorzuca do tego teologię:

    „Posiadanie dla siebie jest fundamentalnym credo ego i kamieniem węgielnym kościołów, które ono sobie stawia.” (T 900,12)

    Credo. Kamień węgielny. Kościoły. Kurs nie żartuje z zakupów, on po prostu zauważa, że mamy w tej sprawie wyznanie wiary.

    Ego jako doradca zakupowy

    Teraz najlepsza część. Kurs opisuje, jak działa ego w roli naszego osobistego konsultanta od potrzeb, i robi to z precyzją, której pozazdrościłby mu urząd ochrony konkurencji.

    „Wszystko, o czym ego mówi, że jest ci potrzebne, skrzywdzi cię. Bo chociaż ego raz po raz popędza cię do dostawania, nic ci nie pozostawia, bo co dostaniesz, tego od ciebie żąda.” (T 901,1-2)

    Model biznesowy jest następujący: ego wzbudza w tobie potrzebę i obiecuje, że jej zaspokojenie przyniesie trwały spokój. Wysyła cię po towar, a kiedy wracasz z zakupem, zaczyna przygotowywać następną listę. Przedmiot może nadal leżeć na biurku. Znika za to poczucie, że już wystarczy. Dział reklamacji nie przyjmuje zgłoszeń – przecież dostałeś dokładnie ten model, który zamówiłeś.

    Każdy to zna. Rzecz, która miała rozwiązać sprawę, rozwiązała ją na krótki czas. Potem okazało się, że istnieje wersja z lepszym ekranem.

    Przy następnym takim impulsie możesz na chwilę się zatrzymać i zapytać: czego właściwie oczekuję od tej rzeczy? Że będzie dobrze działała, czy że dzięki niej wreszcie poczuję się wystarczający? Telefon nadal możesz kupić. Tyle że nie musi już odpowiadać za twoje szczęście.

    Zdanie, które obraża absolutnie (prawie) każdego

    Wiele popularnych porad duchowych zachęca: „słuchaj siebie”, „zaufaj swojej intuicji”, „ty wiesz najlepiej, czego potrzebujesz”. Kurs stawia w tym miejscu niewygodne pytanie: kogo właściwie słuchasz, kiedy słuchasz siebie? I pisze tak:

    „Dlatego nie pytaj siebie, czego potrzebujesz, bo nie wiesz, a rada udzielona sobie samemu cię skrzywdzi.” (T 901,5)

    Nie wiesz. Koniec, kropka.

    To zdanie potrafi solidnie zirytować. Warto jednak zapytać, jakie „ja” udziela tutaj rady. Chodzi o ego – doradcę, który każdą odpowiedź zaczyna od przekonania, że jesteś niekompletny i musisz coś zdobyć. W języku Kursu możesz wybrać innego nauczyciela: Ducha Świętego, prowadzącego ku miłości i przebaczeniu. Nadal korzystasz z rozsądku i podejmujesz codzienne decyzje. Uczysz się jednak kwestionować obietnice lęku. „Wszystko, coś uczynił, ma na sobie znak śmierci” (T 893,4). Referencje tego doradcy nie są przecież najlepsze.

    Ważne: to nie jest wezwanie do wyrzeczeń

    I tu uwaga, bo bardzo łatwo przeczytać ten podrozdział jako zachętę do ascezy, sprzedania mebli i życia z garści ryżu. Kurs natychmiast zamyka tę furtkę:

    „Albowiem On da ci wszystkie rzeczy, które nie blokują drogi światłu. (…) Nie zabierze ci niczego, póki będziesz miał tego jakąkolwiek potrzebę.” (T 902,2.5)

    Oraz zdanie, które warto wypisać i powiesić na lodówce:

    „Zaspokoi je bez jakiegokolwiek ich uwydatniania.” (T 903,2)

    Bez uwydatniania. Jedzenie, mieszkanie czy odpoczynek pozostają zwyczajnymi potrzebami codziennego życia. Możesz o nie dbać, nie czyniąc z ich zaspokojenia miary własnej wartości ani obietnicy trwałego szczęścia. W przyjętym tutaj odczytaniu Kursu ten fragment nie gwarantuje, że po modlitwie pieniądze same pojawią się na koncie. Kieruje uwagę ku temu, jaką rolę nadajemy rzeczom w umyśle.

    Kurs nie prosi, żebyś przestał mieć. Prosi, żebyś przestał być działem zaopatrzenia dla ego i wybrał spojrzenie Ducha Świętego. Samo posiadanie niewiele mówi o tym, czemu służą rzeczy w twoim umyśle. Również wyrzeczenia mogą stać się sposobem budowania poczucia wyjątkowości.

    Dział duchowy też jest sklepem

    Najzabawniejsze – i najbardziej kłopotliwe – jest to, że dokładnie ten sam mechanizm przenosimy do rozwoju duchowego. Tylko z lepszym asortymentem.

    Półka z nieprzeczytanymi książkami o przebudzeniu. Kurs rozpoczęty trzy razy, zawsze od Wstępu. Warsztat, po którym przez tydzień było cudownie. Kolejna metoda, bo poprzednia „jakoś nie zadziałała”. Ego odkryło, że da się sprzedawać oświecenie, i weszło w tę branżę z entuzjazmem.

    Kurs ma na to jedno zdanie, krótkie jak zamknięte drzwi:

    „Syn Boży nie jest wędrowcem po zewnętrznych światach.” (T 903,5)

    I nazywa tę pogoń „bezużyteczną wędrówką, która odwodziłaby cię od światła” (T 904,1). Nie dlatego, że książki są złe – ta strona istnieje po to, żeby o nich pisać. Dlatego, że od żadnej z nich nie dostaniesz tego, czego naprawdę chcesz. Mogą tylko pokazać, że już to masz. Jeśli oczekujesz, że książka ci to da, znów stoisz w kolejce do kasy.

    Na taką chwilę w tym podrozdziale znajdujemy krótką modlitwę:

    „Duch Święty wiedzie mnie do Chrystusa,
    a gdzież indziej chciałbym się udać?
    Jaką potrzebę mam prócz tej,
    by się w Nim przebudzić?” (T 904,2-3)

    Dwa pytania, oba retoryczne. To dobra wiadomość, bo retoryczne pytania nie wymagają od ciebie wiedzy, której nie masz.

    Nie musisz budzić się na zimno

    W środku tego podrozdziału stoi akapit, który jest dla mnie dużym pocieszeniem:

    „Wpierw będziesz śnił o pokoju, po czym się doń przebudzisz. Twoja pierwsza zamiana tego, coś uczynił, na to, czego chcesz, jest zamianą koszmarów na szczęśliwe sny miłości.” (T 899,1-2)

    Kurs nie wyrywa cię ze snu. Najpierw zamienia koszmar na lepszy sen. To zdumiewająco łagodna propozycja, zwłaszcza od książki, która trzy strony wcześniej nazwała twój świat zbolałym.

    Jedno zastrzeżenie, bo tu też łatwo wpaść w sklep. W interpretacji Kena Wapnicka, za którą tutaj podążam, szczęśliwe sny dotyczą zmiany w umyśle. Nie są obietnicą lepszej pracy i spokojniejszej rodziny w nagrodę za praktykę. Możesz doświadczać tych samych okoliczności, a coraz mniej oskarżać siebie i innych. Przebaczenie zaczyna się od gotowości, by spojrzeć na własny osąd z innym nauczycielem. Nie wymaga udawania, że nic cię nie porusza. Zewnętrzne okoliczności mogą się przy tym nie zmienić ani o milimetr.

    Czyli: nie, nie da się tego przerobić na manifestację. Przykro mi, dział zamknięty.

    I tu trzeba powiedzieć wyraźnie coś, co w tym tekście dotąd się zlewało. Szczęśliwy sen i świat rzeczywisty to nie to samo. Szczęśliwy sen jest tym, co możesz mieć dziś po południu: stoisz przed tym samym sklepem, kupujesz to, co trzeba, kolejka jest dokładnie tak samo długa – tylko przestała zakłócać spokój twojego umysłu. Forma zostaje, znika osąd. Świat rzeczywisty jest czymś innym: to stan umysłu, w którym nie ma już śladu idei braku, więc nie ma go też po co opisywać sklepami. Dlatego Kurs opisuje go samymi zaprzeczeniami. A między jednym a drugim nie ma skrótu – najpierw koszmar, potem szczęśliwy sen, i dopiero na końcu to, od czego ten tekst się zaczął.

    Człowiek, którego nie było na liście zakupów

    Pod koniec podrozdziału pojawia się zdanie, które przenosi całą tę opowieść bardzo blisko codziennego życia. Po rozważaniach o rzeczach i potrzebach Kurs kieruje naszą uwagę ku relacjom:

    „Niech będę ci drogi, bo czego możesz potrzebować prócz swoich braci?” (T 906,3)

    Droga do pokoju prowadzi także przez sposób, w jaki patrzysz na drugiego człowieka – choćby tego, który wczoraj cię zirytował. Właśnie tutaj możesz praktykować przebaczenie: zauważyć własny osąd i dopuścić możliwość innego spojrzenia. Nie oznacza to aprobaty dla każdego zachowania. Możesz postawić granicę i rozwiązać konkretny problem, jednocześnie ucząc się nie robić z drugiego człowieka wroga.

    Dlatego ten podrozdział kończy się zdaniem o wspólnym śpiewaniu („Nie możemy śpiewać hymnu odkupienia sami”, T 907,1), a potem dwoma linijkami, które są chyba najzwięźlejszą wersją całej nauki Kursu:

    „Nie mieszkasz tu, lecz w wieczności. Wędrujesz tylko w snach, będąc bezpieczny w domu.” (T 907,6-7)

    I to jest właściwa puenta całej opowieści o sklepach. Możesz wejść, kupić to, czego potrzebujesz, i wrócić do domu. Ale nie ma takiego zakupu, który uczyni cię bardziej kompletnym. W nauce Kursu twoja prawdziwa natura pozostaje pełna – także wtedy, gdy chwilowo o tym nie pamiętasz.

    Kurs mówi o tym w innym miejscu tego samego rozdziału jeszcze krócej, trzema słowami, od których trudno się potem uwolnić:

    „Czekasz tylko na siebie.” (T 896,5)

    To, czym naprawdę jesteś, nie jest w drodze. Nie trzeba czekać na dostawę.


    W przyszłym tygodniu druga część: „Dwa światy, jedno widzenie”.

    Wrócę w niej do początku tego samego podrozdziału i zdania, które łatwo zrozumieć opacznie: „Musisz zaprzeczyć światu, jaki widzisz”. Przyjrzymy się temu, co w języku Kursu oznacza takie zaprzeczenie i dlaczego nie jest zachętą do ignorowania codziennego życia. Będzie też o dwóch sposobach widzenia, jaskini Platona i zdaniu: „Czekasz tylko na siebie”. Zapraszam w piątek o 11.00.

    O jednym zdaniu z Kursu cudów, które brzmi jak obraza, a jest dobrą wiadomością: nie pytaj siebie, czego potrzebujesz, bo nie wiesz.

    Czytaj dalej →

    O jednym zdaniu z Kursu cudów, które brzmi jak obraza, a jest dobrą wiadomością: nie pytaj siebie, czego potrzebujesz, bo nie wiesz.

  • Czy traktowanie Ducha Świętego jako „Wujka Dobra Rada” jest właściwym praktykowaniem Kursu?

    Czy traktowanie Ducha Świętego jako „Wujka Dobra Rada” jest właściwym praktykowaniem Kursu?

    Wielu studentów Kursu zatrzymuje się w swojej nauce na etapie „miesiąca miodowego”, który może trwać całymi latami. Patrząc przez pryzmat dualistycznej duchowości tradycyjnego chrześcijaństwa widzą w Duchu Świętym Wujka „Dobra Rada”; że wystarczy mu przekazać zdefiniowany przez nas problem do rozwiązania i sprawa jest załatwiona. Tymczasem Duch Święty w definicji Kursu cudów nie jest osobą czy postacią; jest ideą Przebłagania, która mówi, że nigdy nie doszło do naszego odosobnienia od Boga, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Dlatego jest cichy, spokojny i nic nie robi; po prostu jest w nas, gwarantując ostateczne powodzenie Zbawienia. W tym tonie zamieszczam krótki fragment z książki Kena Wapnicka „Love does not condemn„. Polecam też zajrzeć do podrozdziału, zatytułowanego „Rozwój ufania” w kursowym „Podręczniku dla nauczycieli”. Opisuje on etap duchowej wędrówki, poetycko opisany przez św. Jana od Krzyża mianem „Ciemnej nocy duszy”.

    „W wielu miejscach zarówno Ćwiczenia, jak i Tekst stawiają przed nami decyzję o zmianie systemu myślenia, podkreślając, że system ego można porzucić w jednej chwili. Czas bowiem należy do złudzenia — jest częścią scenariusza winy i odkupienia — a sama zmiana wymaga jedynie decyzji, nie upływu czasu. Jednak takie nauki mogą być poważnie zniekształcone, jeśli wyrwie się je z kontekstu nadrzędnego przesłania Kursu, którego celem jest uświadomienie nam ogromnego i nieustannego zaangażowania ego w udowadnianie, że Duch Święty jest w błędzie. Na przykład w kursowym Podręczniku omawiany jest pozorny brak nadziei na ujście z morderczego pola walki ego:

    Jest droga, jaką ujście jest możliwe. Można się jej nauczyć i nauczać, lecz wymaga to cierpliwości i ogromu chęci P 123,3-4.

    Warto zauważyć, że zamiast zwykłej „odrobiny chęci” Kurs mówi tutaj o „ogromie chęci”. Ma to uzmysłowić Czytelnikowi ogrom systemu myślowego ego oraz naszą potrzebę zachowania ogromnej czujności wobec naszego angażowania się w ten system. Ponadto spośród sześciu etapów rozwoju ufania, omawianych na początku kursowego Podręcznika dla nauczycieli, cztery wiążą się z dyskomfortem. Opisywane są słowami takimi jak: „bolesny”, „trudny”, „wymagający wielkiego uczenia się”, „ogromny konflikt”, „smutek” czy „spodziewany żal”. W piątym etapie — „okresie zachwiania” — czytamy, że osiągnięcie następnego okresu [szóstego etapu, opisywanego jako «okres dokonania»], jest trudne i może pozostać niemożliwe do osiągnięcia przez długi, długi czas P 24-P 29.

    A zatem – chociaż nic złego nie uczyniliśmy, to bierzmy się do odczyniania. Uprzytomnijmy sobie nasz ogrom zaangażowania w ego i nasz brak zaangażowania w Duchu Świętym. Przebudzenie nie wymaga czasu, tylko gotowości. Gdy staniemy się gotowi – w tej samej chwili dokona się

    (na podstawie postu z FB Cezarego Urbańskiego)

    Na czym polega prawdziwa decyzja o zmianie systemu myślenia z ego na Ducha Świętego? Artykuł. C. Urbańskiego.

    Czytaj dalej →

    Na czym polega prawdziwa decyzja o zmianie systemu myślenia z ego na Ducha Świętego?

  • Mechanizm odwrócenia projekcji (przebaczenie)

    Mechanizm odwrócenia projekcji (przebaczenie)

    Witam,

    Dzisiejszy artykuł jest lustrzanym odbiciem poprzedniego wpisu „Mechanizm projekcji”. Link poniżej

    Chciałbym posłużyć się tutaj „krokami przebaczenia„, które znajdziemy w książkach Garego Renarda i zestawić je z krokami mechanizmu projekcji, tak abyśmy zobaczyli jak ze sobą korespondują.

    Projekcja winy (czytamy od góry w dół⬇️)Przebaczenie (czytamy od dołu w górę⬆️)
    1. Najpierw dokonujemy wyboru (ego,Duch Święty; prawda, złudzenie; szczęśliwość, cierpienie)4. Wybieram Ducha Świętego i jego Siłę
    2. Po wybraniu ego pojawia się uczucie cierpienia/lęku/winy którego chcemy się pozbyć3. Mimo że ja stworzyłem ten sen, ja również nie jestem winny ponieważ to jest tylko sen a odosobnienie od Boga nigdy nie nastąpiło.
    3. Wybierana jest forma ze świata zewnętrznego (osoba,zdarzenie,ciało,sytuacja), na którą przenoszona (przez projekcje) jest odpowiedzialność za to uczucie.
    4. Jednocześnie wymazywana jest wlasna odpowiedzialność za wybór ego z punktu 1)2. Nie ma w niczym co postrzegam winy ponieważ to ja jako decydent mentalny jestem odpowiedzialny za stworzenie tego snu
    5. Teraz winnym jest sąsiad, szef w pracy, nieprzyjemne zdarzenie, były mąż, rodzice, pan z kolejki w sklepie itd. A to że wpierw wybraliśmy ego jest wymazywane ze świadomości.1. Pamiętam, że to jest mój sen. Nie ma winy w zewnętrznych obrazach które postrzegam, ani w postaci, której rolę akurat odgrywam.

    Poniżej wizualizacja tabelki 🙂

    Pozdrowienia 🙂

    Szymon R (JPK)

    Kroki przebaczenia z książek Garego Renarda zestawione z mechanizmem projekcji. Zobacz, jak przebaczenie krok po kroku odwraca drogę, którą przeszła wina.

    Czytaj dalej →

    Kroki przebaczenia z książek Garego Renarda zestawione z mechanizmem projekcji.

  • Mechanizm projekcji

    Mechanizm projekcji

    W Bezmiernym Złudzeniu Kena Wapnicka (w tłumaczeniu Czarka Urbańskiego), czytamy w rozdziale 4, na stronie 113.

    „A zatem to nie dane wydarzenie lub osoba jest przyczyną naszego cierpienia, tylko rozszczepiony umysł (a dokładnie – decydent mentalny), który wpierw podjął decyzję bycia wzburzonym. Po dokonaniu tego wyboru, umysł wykorzystuje „obrazy niesprawiedliwości”, aby usprawiedliwić uczucie, za które nie chce przyjąć odpowiedzialności„

    Uważam ten fragment za jeden z ważniejszych w których pięknie opisana jest dynamika projekcji. Jest to odpowiednik tego co się działo po pojawieniu się „małej szalonej idei” – zstępowanie w dół drabiny.

    1. Najpierw dokonujemy wyboru (ego,HS; prawda, złudzenie; szczęśliwość, cierpienie)

    2. Po wybraniu ego pojawia się uczucie cierpienia/lęku/winy, którego chcemy się pozbyć

    3. Wybierana jest forma ze świata zewnętrznego (osoba,zdarzenie,ciało,sytuacja), na którą przenoszona (przez projekcje) jest odpowiedzialność za to uczucie.

    4. Jednocześnie wymazywana jest wlasna odpowiedzialność za wybór ego z punktu 1)

    5. Teraz winnym jest sąsiad, szef w pracy, nieprzyjemne zdarzenie, były mąż, rodzice, pan z kolejki w sklepie itd. A to że wpierw wybraliśmy ego jest wymazywane ze świadomości.

    Dlatego w KC czytamy „nigdy nie jestem wzburzony z powodu o którym myślę„

    Przejdźmy dalej i zobaczmy jak ten mechanizm projekcji odwrócić 🙂

    Dlaczego nigdy nie jesteśmy wzburzeni z powodu, o którym myślimy? Pięć kroków projekcji winy na podstawie „Bezmiernego złudzenia” Kennetha Wapnicka.

    Czytaj dalej →

    Dlaczego nigdy nie jesteśmy wzburzeni z powodu, o którym myślimy?

  • Czym jest „magia” w Kursie Cudów?

    Czym jest „magia” w Kursie Cudów?

    Pytanie nr 124: Co oznacza termin „magia” w kontekście Kursu Cudów?

    Odpowiedź: Magia to „próba rozwiązania problemu tam, gdzie go nie ma… poczucie winy jest wyrzucane poza nasz umysł na innych (atak) lub nasze ciała (choroba) i próbuje się je tam naprawić, zamiast usunąć je z naszego umysłu, przekazując je Duchowi Świętemu…” (Słownik-Indeks do Kursu Cudów, str. 143, Kenneth Wapnick). Ego wykorzystuje magię w swojej interpretacji każdego problemu lub konfliktu; postrzega problem jako coś zewnętrznego względem umysłu i stara się go rozwiązać za pomocą środków zewnętrznych. Kiedy decydujemy się wierzyć w tę wersję ego i identyfikujemy się z systemem myślowym ego, używamy magii do rozwiązywania naszych problemów i wydaje się, że to działa. Na przykład, kiedy bierzemy aspirynę na ból głowy i ból ustępuje, wierzymy, że to aspiryna go uśmierzyła. Kurs mówi nam, że w rzeczywistości w umyśle pojawia się decyzja o doświadczeniu bólu w postaci bólu głowy, a następnie decyzja przeciwko bólowi, symbolizowana przez zażycie aspiryny: „Specjalni agenci [tj. lekarstwa] wydają się mu służyć, ale oni tylko nadają formę jego własnemu wyborowi. On wybiera ich, aby nadać namacalną formę swoim pragnieniom. I właśnie to robią, i nic więcej. W rzeczywistości nie są one wcale potrzebne” (M.5.II.2.8,9,10,11). Oczywiście nie ma nic złego w używaniu „magicznych” form – pieniędzy, ubrań, kontaktów społecznych, lekarstw itp. W rzeczywistości nie możemy funkcjonować w tym świecie bez nich i nie powinniśmy czuć się winni lub „nieduchowi”, kiedy z nich korzystamy. Możemy jednak robić to bez nadawania im mocy sprawiania, że jesteśmy naprawdę szczęśliwi lub zaspokajania naszych prawdziwych potrzeb, którymi jest połączenie się z Duchem Świętym, pamięcią o Bogu, w umyśle.

    Ta sama magiczna zasada działa zawsze, gdy myślimy, że możemy zmienić świat, rozwiązując konflikty poprzez zmianę zachowania, nie zdając sobie sprawy, że konflikt ma swoje źródło w naszym umyśle i tylko tam może zostać naprawdę rozwiązany. Kurs uczy nas, abyśmy nauczyli się rozpoznawać problem tam, gdzie się znajduje, czyli w umyśle, aby można go było uleczyć: „… decyzje pochodzą z umysłu, a nie z ciała. Jeśli choroba jest jedynie błędnym sposobem rozwiązywania problemów, to jest ona decyzją. A jeśli jest decyzją, to podejmuje ją umysł, a nie ciało” (M.5.11:4,5,6).

    Kurs Cudów mówi nam również, że istnieje tylko jeden problem – myśl o oddzieleniu od Boga. Wiara w tę myśl jest przyczyną ogromnego poczucia winy i pustki, rozpaczy i potrzeby. To popycha nas do poszukiwania zaspokojenia naszych potrzeb i złagodzenia naszego bólu na zewnątrz poprzez magię, czyniąc cały świat „magicznym pokazem”: „W tym świecie wierzysz, że podtrzymuje cię wszystko oprócz Boga. Wasza wiara opiera się na najbardziej trywialnych i szalonych symbolach: tabletkach, pieniądzach, „ochronnej” odzieży, wpływach, prestiżu, byciu lubianym, znajomości „właściwych” ludzi i niekończącej się liście form nicości, którym nadajecie magiczne moce” (W.p.I.50.1:2,3). Niezależnie od tego, jaką formę magii wybierzemy, nie będzie ona naprawdę działać. Kurs prosi nas, abyśmy porzucili wiarę w magię poprzez rozpoznanie problemu: „Gdybyś mógł rozpoznać, że twoim jedynym problemem jest separacja, bez względu na to, jaką formę przybiera, mógłbyś zaakceptować odpowiedź, ponieważ dostrzegłbyś jej znaczenie. Dostrzegając podstawową stałość we wszystkich problemach, z którymi się zmagasz, zrozumiałbyś, że masz środki, aby je wszystkie rozwiązać. I użyłbyś tych środków, ponieważ rozpoznajesz problem” (W.p.I.79.6:2,3,4). „Środkiem”, jakim dysponujemy, jest moc naszego umysłu do dokonywania wyborów, a nasz wybór zawsze dotyczy magii lub cudu; poszukiwania poza nami samymi w iluzji lub wejścia do wnętrza umysłu, gdzie nasze decyzje mogą ulec zmianie.

    Co Kurs cudów nazywa magią i czy branie aspiryny jest „nieduchowe”? Ken Wapnick o szukaniu rozwiązań tam, gdzie problemu nie ma.

    Czytaj dalej →

    Co Kurs cudów nazywa magią i czy branie aspiryny jest „nieduchowe”?

  • Ken Wapnick o przebaczaniu a zmianie zachowania

    Ken Wapnick o przebaczaniu a zmianie zachowania

    Z serii „Ludzie pytają, Ken Wapnick odpowiada”

    Pytanie #50:

    Skoro proces przebaczenia jest podstawą Kursu, to dlaczego Jezus nie skupia się tylko na nim i nie udziela nam wszystkich technik i rad w możliwie najbardziej „praktyczny” sposób? A tak w ogóle, czy macie jakieś techniki, rady lub inne? Jestem po prostu zdesperowany trudnością tej pracy!

    Odpowiedź:

    Po pierwsze, nie jesteś w tym sam! Wiele, wiele osób podziela twoje odczucia dotyczące pracy z Kursem.

    Kurs jest bardzo praktyczny, ale niestety nie w taki sposób, w jaki byśmy tego chcieli. Chcielibyśmy, aby podpowiadał nam, jak postępować w konkretnych sytuacjach. Nie oferuje nam jednak praktycznych porad ani technik na tym poziomie, ponieważ nie na tym się skupia. To Kurs zmiany naszego umysłu (treści), a nie zachowania (formy). To Kurs o przyczynie, a nie o skutku, jak mówi nam Jezus w poruszającym fragmencie sekcji „’Bohater’ snu” w rozdziale 27 tekstu:

    „Śmiejąc się łagodnie, Duch Święty postrzega przyczynę i nie ogląda się na skutki. Jakże inaczej mógłby naprawić twój błąd, skoro ty całkowicie przeoczyłeś przyczynę? Zachęca cię, byś Mu przyniósł każdy straszliwy skutek, abyście razem mogli spojrzeć na jego niemądrą przyczynę i pośmiać się z Nim przez jakiś czas. Ty osądzasz skutki, lecz On osądził ich przyczynę. Dzięki zaś Jego osądowi skutki zostają usunięte.” (T-27.VIII.9:1-5)

    Dlatego Kurs nie mówi nic o zachowaniu, co wielu studentów uważa za frustrujące. Chcielibyśmy, aby dokładnie powiedziano nam, co robić, wchodząc w interakcje z ludźmi i podejmując wszelkiego rodzaju decyzje dotyczące naszego życia. Mówi nam, co robić, ale nie w sensie behawioralnym. Lekcje w zeszycie ćwiczeń bardzo szczegółowo opisują, co powinniśmy robić, gdy jesteśmy zdenerwowani, rozgniewani, osądzający, przestraszeni, chorzy itp. Jednak instrukcje są ukierunkowane wyłącznie na zdolność podejmowania decyzji przez nasz umysł, z której wynika nasze zachowanie. Nasze zachowanie wynika z systemu myślowego, który wybraliśmy w naszych umysłach. Dlatego praca w ramach Kursu koncentruje się wyłącznie na tym wymiarze, ponieważ to właśnie tam leży przyczyna wszystkich naszych problemów i cierpienia. Nasze stany cielesne są jedynie skutkami tej przyczyny. Dlatego najskuteczniej możemy uzyskać pomoc, pracując z treścią naszego umysłu. Właśnie taką pomoc oferuje nam Jezus w swoim Kursie. To właśnie czyni Kurs wyjątkowym w swoim podejściu do duchowości.

    Czasami jednak skupienie się na zmianach w zachowaniu jest pomocne, a nawet konieczne, zwłaszcza w przypadku uzależnień. Często praca wewnętrzna nie może się rozpocząć, dopóki stan emocjonalny i fizyczny nie będzie w miarę stabilny. Jednak ulga w bólu, lęku, poczuciu winy, strachu itp. zazwyczaj nie jest trwała, gdy zmiany dotyczą jedynie poziomu behawioralnego, bez towarzyszącej im zmiany w umyśle. Kurs uczy nas, że najgłębsze źródła motywacji ukryte są w naszych umysłach, więc jeśli nie osiągniemy tego poziomu, nigdy nie osiągniemy trwałego pokoju wewnętrznego, pomimo zmian w zachowaniu. Stosując nauki i zasady Kursu, obiecujemy sobie koniec wszelkiego bólu i wszystkich problemów.

    Istnieją dwa uderzające fragmenty, które między innymi opisują orientację i podejście Kursu do uzdrawiania bólu i rozwiązywania problemów w naszym życiu: „To pewne, że nie wydaje się, iż cała niedola jest jedynie brakiem przebaczenia. Lecz taka właśnie jest jej treść pod jej formą.” (K-czI.193.4:1-2); „Jednego byłeś pewien– wśród wielu przyczyn, które postrzegałeś jako niosące ci ból i cierpienie, nie było twojego poczucia winy.” (T-27.VII.7:4). Jezus mówi nam zatem w tych fragmentach, jak i w dziesiątkach innych, że nie znamy ani naszych problemów, ani ich rozwiązań. Najlepiej więc poprosić go o pomoc i podążać za jego wskazówkami, ponieważ on wie, jakie są nasze problemy i jak można je rozwiązać.

    Nie należy mylić nacisku na treść z sugestią, że Kurs opowiada się za całkowitą swobodą zachowania się w dowolny sposób. Oczywiście nie jest to jego kierunek. Nie koncentruje się na zachowaniu ze względu na swoje przesłanki metafizyczne, z których najważniejszą jest zasada, że ​​świat jest niczym innym jak projekcją myśli w naszych umysłach. A ponieważ „idee nie opuszczają swojego źródła”, świat pozostaje w umyśle i dlatego nie jest tym, czym nam się wydaje. Podobnie jest z ciałem. Pozostając na poziomie behawioralnym, ograniczamy zakres możliwego uzdrowienia. Dla niektórych osób zmiana zachowania jest jednak pomocnym punktem wyjścia do rozpoczęcia procesu ponownego nawiązania kontaktu z mocą umysłu, którą odłączyliśmy. Często odzwierciedla to decyzję umysłu o byciu dla siebie bardziej kochającym i życzliwym, co w rzeczywistości jest zastosowaniem zasad Kursu. Po ukończeniu innej terapii lub szkolenia, osoba może zdecydować się na powrót do Kursu, aby lepiej uczyć się i praktykować to, czego on naucza.

    Dlaczego Kurs cudów nie daje praktycznych porad, jak postępować? Ken Wapnick o tym, że to kurs zmiany umysłu, a nie zachowania.

    Czytaj dalej →

    Dlaczego Kurs cudów nie daje praktycznych porad, jak postępować?

  • Ken Wapnick o radości pomagania innym

    Ken Wapnick o radości pomagania innym

    Z serii „Ludzie pytają, Ken Wapnick odpowiada”

    Pytanie #1154:

    Słyszałem, jak ludzie mówią: „Pomaganie innym sprawia mi radość”. Nigdy nie uważałem, że w tym stwierdzeniu jest coś „złego”, dopóki sam tego nie powiedziałem, a mój brat nie powiedział, że próbuję zadowolić samego siebie. Zacząłem się zastanawiać, kto to mówi – ego czy duch? ​​Wiem, że Bóg chce, żebyśmy byli szczęśliwi, ale jak stwierdzić, czy szczęście płynące z pomagania innym pochodzi z ego? Czy możesz podzielić się ze mną swoją opinią?

    Odpowiedź:

    Tak, Bóg pragnie naszego szczęścia, ale to szczęście można znaleźć jedynie poprzez pamiętanie, że należymy do Niego, a nie w żaden sposób do świata (patrz Lekcja 182 [K-czI.182]). Kiedy o tym zapominamy (co zazwyczaj zdarza się nieustannie), będziemy nieszczęśliwi i będziemy szukać poza sobą czegoś, co nas uszczęśliwi. Może to być cokolwiek, w tym pomaganie innym. Jednak zachowanie polegające na pomaganiu innym (forma) samo w sobie nie mówi nam, czy wynikało ono z wyboru twojego umysłu na rzecz ego, czy Ducha Świętego (treść). Gdyby był to wybór właściwy, nie byłbyś zainteresowany rezultatem swojego działania; twój wewnętrzny spokój i szczęście nie zostałyby w żaden sposób zakłócone przez sytuację; nie brałbyś niczego do siebie – pochwały ani krytyki; nie postrzegałbyś sytuacji w kategoriach ofiar i katów; nie wykluczałbyś nikogo z miłości i życzliwości, którą okazałeś tej konkretnej osobie (treść miłości w twoim umyśle, a nie forma pomocy).

    Jezus uczy nas w Kursie Cudów, abyśmy skupiali się na celu, który obraliśmy w naszych umysłach, na wyborze, który poprzedza interakcję behawioralną. To jedyny istotny aspekt tego, co robimy – nasz wybór nauczyciela. Wybrałeś egoistyczny system myślowy separacji, jeśli skupiasz się na ciele – co ciała robią, a czego nie robią i jak to na ciebie wpływa. Wybrałeś system myślowy przebaczenia Ducha Świętego, jeśli skupiasz się na dostrzeganiu wspólnych interesów, a nie odrębnych, i coraz bardziej pociąga cię postrzeganie wszystkich jako części Synostwa, bez wyjątku.

    Czy radość z pomagania innym pochodzi od ego, czy od Ducha Świętego? Ken Wapnick o tym, jak rozpoznać, który nauczyciel kieruje naszą pomocą.

    Czytaj dalej →

    Czy radość z pomagania innym pochodzi od ego, czy od Ducha Świętego?

  • Ken Wapnick o tym, by zachowywać się normalnie

    Ken Wapnick o tym, by zachowywać się normalnie

    Z serii „Ludzie pytają, Ken Wapnick odpowiada”

    Pytanie #1309:

    Ken Wapnick zasugerował, że w kontaktach z innymi powinniśmy zachowywać się „normalnie”, okazując życzliwość tak, jak robią to „normalni” ludzie. Ale jeśli wchodzimy w ten sen jako ego, to czyż normalność nie zawsze oznacza poczucie winy, atak i nienawiść? Jeśli ego to w 100% nienawiść, a Duch Święty wyraz Bożej miłości, czy możliwe jest, by Duch Święty lub Jezus nas prowadził?

    Odpowiedź:

    Nie jest do końca trafnym stwierdzenie, że wkraczamy w ten sen jako ego. Wkraczamy w ten sen w wyniku słuchania ego. Dlatego zazwyczaj myślimy, że jesteśmy ego – przeświadczenie to znajduje odzwierciedlenie w naszym przekonaniu, że jesteśmy jednostką, w ciele, mającą doświadczenie fizyczne, które jest oddzielone od doświadczenia innych. To sprawia, że żyjemy zgodnie z zasadą odrębnych interesów, która głosi, że ty i ja potrzebujemy różnych rzeczy, aby przetrwać. Mówiąc dokładniej, ja muszę zaspokoić swoje potrzeby fizyczne i psychiczne, a ty swoje. Jedynym moim zainteresowaniem twoimi potrzebami jest ciągły strach, że próbując je zaspokoić, coś mi zabierzesz.

    Dopóki słuchamy ego, to właśnie ta nieświadoma dynamika będzie napędzać nasze życie. Na szczęście Kurs Cudów uświadamia nam, że nie musimy słuchać ego. Równie dobrze moglibyśmy zwrócić się do Ducha Świętego jako naszego wewnętrznego Nauczyciela. On nauczy nas, że nasze potrzeby nie są odrębne, ponieważ nasze tożsamości są zupełnie inne, niż kiedykolwiek sobie wyobrażaliśmy. Stopniowo objawi nam, że osoba, za którą się uważamy, jest jedynie marionetką, której próby i udręki nie mają absolutnie żadnego wpływu na naszą rzeczywistość jako jedynego Syna Bożego. Z tej perspektywy dostrzeżemy, że wbrew pozorom mamy tylko jedną potrzebę, którą dzielimy ze wszystkimi: potrzebę przebudzenia się z tego koszmaru do naszej rzeczywistości w Niebie, gdzie w końcu możemy zaznać spokoju.

    Najwyraźniej zatem w naszym umyśle istnieją dwa całkowicie przeciwstawne systemy myślowe. Kiedy słuchamy ego, jesteśmy w stu procentach pełni nienawiści. Kiedy słuchamy Ducha Świętego, jesteśmy w stu procentach pełni miłości. Wybór nauczyciela zależy wyłącznie od nas. Zauważ, że wszystko zależy od tego, co dzieje się w naszym wnętrzu. Ken sugeruje, abyśmy zachowywali się normalnie. Nie oznacza to, że nasze zachowanie powinno być pełne nienawiści. Oznacza to po prostu, że w kontekście rozwoju duchowego, zachowanie nie jest tym, na czym powinniśmy się koncentrować, ponieważ nie jest ono źródłem problemu. Kiedy zmienimy treść naszego umysłu na miłość, nasze zachowanie automatycznie to odzwierciedli. Zazwyczaj nadal będziemy mówić i robić wszystko, czego oczekuje się od nas społecznie, zgodnie z naszymi rolami. Na przykład nadal będziemy zachowywać się tak, jak należy jako rodzic, małżonek, pracownik, przełożony, sąsiad, przyjaciel itd. Jedyną różnicą będzie to, że nasza wewnętrzna mantra „Co będę z tego miał?” zostanie zastąpiona poczuciem wszechogarniającej miłości. Oczywiście, może to czasami wpływać na nasze działania, ale to, jak to się dzieje, nie jest naszą sprawą.

    Skoro wkraczamy w sen, słuchając ego, czy „normalne” życie musi oznaczać winę i atak? Ken Wapnick o zasadzie odrębnych i wspólnych interesów.

    Czytaj dalej →

    Skoro wkraczamy w sen, słuchając ego, czy „normalne” życie musi oznaczać winę i atak?